2103645

Schilderachtig Nice

Fri, 21 Nov 2025 14:38:43 GMT

Schilderachtig Nice

Kan het toeval zijn dat de Engelsen ‘nice’ zeggen wanneer ze ‘mooi’ of ‘leuk’ bedoelen? Nice dankt hoe dan ook veel van zijn charme aan de Engelsen. Zij ontdekten het stadje aan de Franse Middellandse Zeekust in de 19de eeuw met zijn mild klimaat en gezonde lucht. Het toeristisch seizoen beperkte zich toen nog vooral tot de herfst en de winter. De Amerikanen brachten in de jaren 1920 ook het zomertoerisme op gang. Intussen hadden ook al vele anderen de Franse Azurenkust ontdekt. Vooral de begoede klasse liet zich graag zien in Nice en omstreken.

Aan de Promenade des Anglais vallen dan ook onmiddellijk de vele hotels in belle époque stijl op. Die fameuze promenade lieten de Engelsen aanleggen in 1820 door arme inwoners van de stad omdat ze het beu waren om door de modder en het stof te wandelen langs de zee. Vandaag is de vijf kilometer lange promenade in trek bij een bont allegaartje van toeristen, joggers, steppers, straatartiesten, yogi’s en fans van de fameuze blauwe stoelen. Om diefstal tegen te gaan, staan de stoelen aaneengeschakeld in rijen en zijn ze vastgevezen aan de grond. Ik ben hier midden november en het weer laat nog toe om op het kiezelstrand te verpozen en zelfs in de zee te zwemmen. Locals verzekeren me dat dit in deze periode toch eerder uitzonderlijk is.

Bij het einde van de promenade wandel ik onder de arcades door, zwaai ik even naar oud-president Jacques Chirac -althans zijn standbeeld- en wandel ik de Cours Saleya op. Elke morgen kan je hier op de kleurrijke markt groenten, fruit, kruiden en bloemen kopen. Enkel op maandag nemen de lokale boeren een dagje vrij en laten ze het mooie langwerpige plein aan de brocanteurs. Aan een van de kraampje koop ik een ‘socca’, een hartige pannenkoek op basis van kikkererwtenmeel. Het is één van de vele culinaire specialiteiten van Nice. Tot 1860 maakte Nice nog deel uit van het koninkrijk Sardinië. Geen wonder dat het dialect van Nice én de keuken erg Italiaans aandoen. Tenslotte is Italië niet meer dan een uurtje rijden van Nice vandaan.

Via de Cours Saleya duik ik de oude stad in met zijn wirwar van kleine, smalle steegjes. Je kan hier voor de honderdste keer komen en nog altijd verdwalen. Het hart van dit stadsdeel is de Place Rossetti met de barokke kathedraal die gewijd is aan Sint-Reparata de patroonheilige van de stad. Reparata was één van de eerste christenen uit Palestina die werd vervolgd omwille van haar geloof. Op enkele indrukwekkende schilderijen in de kathedraal is te zien hoe men pek in haar mond giet en brandende toortsen tegen haar borst houdt. Uiteindelijk slaagden ze erin haar te onthoofden. Haar lichaam werd in een boot gelegd en ‘door de adem van engelen’ naar de Baie des Anges -de Engelenbaai- geblazen hier in Nice. Het doet wat denken aan de heilige Tropezius die aanspoelde in Saint-Tropez of de drie Maria’s die, levend en wel, aanmeerden in Les-Saintes-Maries. Misschien waren al die heiligen wel de allereerste toeristen, bedenk ik.

De volgende dag kondigt zich alweer volop nazomers aan. Tijd om de klim te wagen naar de Colline du Château. Op deze rots vestigden de Grieken in de vierde eeuw voor Christus een kolonie die ze ‘Nikaia’ doopten, naar Nikè de Griekse godin van de overwinning. Tot 1706 stond op deze heuvel een citadel of ‘château’ dat helaas door Lodewijk de Veertiende volledig met de grond werd gelijkgemaakt. Vandaag is het een plek om even aan de drukte van de stad te ontsnappen en te genieten van prachtige vergezichten op de baai of de Alpen in het achterland. Elke dag stipt op de middag wordt de rust kortstondig verstoord door een luide knal. Die hebben we te danken aan de Engelsman Thomas Coventry. De man was erop gesteld om elke dag op tijd te lunchen en liet dit schot lossen om zijn vrouw, die graag de stad inging om te keuvelen met haar vriendinnen en zo vaak de tijd uit het oog verloor, naar het fornuis te roepen.

Aan de andere kant van de rots ligt de haven van Nice. Geen vismarkt hier zoals in Marseille en geen al te opzichtige jachten zoals in Cannes of Monaco. Wel een vloot kleine kleurrijke bootjes en enkele gezellige bars en restaurantjes die uitnodigen tot een toertje rond het water en een glas rosé met zicht op de rots. Verderop ligt het Place Garibaldi. De held van de Italiaanse ‘resorgimento’ kijkt uit over het plein met okergele gebouwen en arcaden dat net zo goed in Firenze of Venetië had kunnen liggen.

De derde dag besluit ik om de zee even achter me te laten en het moderne Nice in te trekken richting station. Tegenover dat station stoot ik op het enige bakstenen gebouw in de stad. Het postgebouw werd in de jaren 1930 opgetrokken in art deco stijl, een bouwstijl die in mijn thuisstad hoog staat aangeschreven. Het gebouw oogt vrij sober maar er is duchtig gespeeld met de rode bakstenen. De woorden ‘Poste, télégraphe, téléphone’ zijn bijvoorbeeld gewoon in baksteenmotief op de zijgevels aangebracht. Vandaar stap ik verder naar de Russisch orthodoxe kathedraal die in 1912 door tsaar Nicolaas II werd gebouwd voor de vele Russische toeristen en expats in de stad. De kathedraal met de vele groen en goud geglazuurde torentjes is nog altijd eigendom van de Russische staat. Nabij het oude Gare du Sud verderop vind ik alweer een mooi staaltje art deco: de Église Sainte-Jeanne d’Arc. Geen baksteen deze keer, maar witgeschilderde beton en uitbundig in- en uitspringende koepels en torens. In de straten rond het oude station is het, net als op de Cours Saleya, elke dag markt. Je vindt er alles wat land en zee in en rond Nice te bieden hebben. In het voormalige station stoot ik op een beeld van Jean-Michel Folon en een moderne ‘foodcourt’. Tijd alweer voor een aperitiefje!

Na de welgekomen rustpauze beklim ik de Cimiez heuvel, ten noorden van de stad. Op deze heuvel waren het de Romeinen die er een nederzetting neerpootten. Ze noemden die ‘Cemenelum’. In het Frans werd dat ‘Cimiez’. Na de Romeinen kwamen nog de Engelse koningin Victoria en schilder Henri Matisse deze heuvel opgeklommen. Beide resideerden ze in het majesteueze hotel Régina. Die naam is uiteraard geen toeval. Het hotel werd speciaal voor de koningin en haar uitgebreide hofhouding gebouwd. Matisse woonde en werkte er van 1940 tot 1954. Vlak bij het hotel kan je het Matisse museum bezoeken en een bloem achterlaten op zijn sobere graf. Op de terugweg kom ik nog langs het Musée National Marc-Chagall. Ook deze schilder met Russisch-Joodse roots had zijn hart en penseel verloren aan de Côte d’Azur.

Mijn laatste halve dag in Nice spendeer ik in het Palais Lascaris, een 17de eeuws paleisje in het oude hart van Nice. De familie Lascaris zou afkomstig geweest zijn uit Byzantium en leden van de familie dienden in de Maltezer orde. De bovenverdieping werd gerestaureerd en daarom kreeg ik gratis toegang tot enkel het gelijkvloers en de monumentale trap. Na dit kort bezoekje rep ik mij naar de haven. In een oude gevangenis voor galleislaven huist sinds 2017 een galerij waar tijdelijke kunsttentoonstellingen worden gehouden. Ik bezoek er een tentoonstelling over Salvador Dali en leer er meer over het hoe en waarom van de bizarre beeldtaal van de man. Dat moet ik toch even wegspoelen met een allerlaatste glas rosé op een zonnig terras met zicht op zee.

Terug thuis haal ik als eerste de mooie blikken doos met calissons uit mijn koffer. Ik laat het snoepje smelten in mijn mond en, terwijl de kille regen buiten uit de grijze wolken stroomt, droom ik nog even weg naar de azuurblauwe zee en de kleurrijke, levendige straten van Nice.

Langs de Nederlandse kust naar Texel

Sun, 31 Aug 2025 15:12:26 GMT

Na mijn fietstocht een jaar geleden naar Vlieland rijpte het idee om deze tocht nog eens over te doen, maar dan via een andere route langs de kustlijn en Texel. Helaas bleek er een maand van tevoren geen mogelijkheid meer te zijn om te overnachten op Vlieland op de dag dat ik daar wou aankomen. Noodgedwongen kortte ik de tocht dan maar met één dag en één etappe in. Einddoel werd Texel, het grootste Waddeneiland helemaal bij het begin van de rij.

Deze keer lijken we weergoden me een, stuk gunstiger gezind dan het jaar voordien. Onder een stralende zon trap ik op 25 augustus mezelf op gang richting Zeeland. Tussen Sint-Niklaas en Veere ken ik het parcours zowat uit het hoofd. Die tocht heb ik al meermaals ondernomen. Google Maps kan dus voor deze dag op non actief. Ik herken de rook uitbrakende schoorstenen in het havengebied van Terneuzen, de groene boorden van de Westerschelde en de bende rode pinguïns (geen echte uiteraard) in de plezierhaven van Breskens. De veerboot brengt mij en mijn fiets naar Vlissingen, waar het dan via het kanaal door Walcheren en Middelburg verder gaat naar het pittoreske stadje Veere. De oevers van het Veerse Meer en de Oosterscheldekering -met in het midden het werkeiland ‘Neeltje Jans’- leiden me naar het eindpunt voor deze dag: Burgh-Haamstede. Ik bevind me meteen op het eerste eiland van deze trip: Schouwen-Duiveland. Het is volledig omgeven door water: de Oosterschelde, het Grevelingenmeer en de Noordzee. Mijn logeeradres is vlakbij het kerkpleintje van Haamstede gelegen. Dat plein heet, met enige zin voor overdrijving, ‘Ring’. Niets is meer misleidend: geen auto’s of files daar, enkel fietsers, spelende kinderen, bomen en restaurants en cafeetjes die oer-Hollandse gezelligheid uitstralen. Het slot, waarvan de oudste geschiedenis teruggaat tot de 13de eeuw, maakt het idyllische plaatje helemaal af. Tijdens een avondwandeling even verderop doorheen het bosgebied vlakbij het strand van Westenschouwen krijg ik zowaar een familie spechten in het vizier. Meestal hoor je enkel hun getik op de boomstammen, maar krijg je ze niet te zien. Het helpt ongetwijfeld dat er geen enkele andere ziel te bespeuren valt in het bos en dat er een zeldzame volstrekte stilte heerst.

Op dag 2 is de zon alweer van de partij. Willen de weergoden het goedmaken na mijn bij momenten helse tocht van het vorige jaar naar Vlieland? Goedgezind en deze keer wel met mijn goede vriend Google Maps op het stuur, zet ik verder koers richting Noorden. De erg strakke ruimtelijke ordening in Nederland valt me vandaag onmiddellijk op. Van het ene moment op het andere kom je van een natuurgebied in een industriezone of stad terecht. Eerst fiets ik een hele tijd lang het Grevelingenmeer om dan plots in de haven van Rotterdam te belanden. Een groot containerschip passeert daar traag langs een opgehaalde brug en snoept me ruim een half uur fietstijd af. Even later moet ik de veerboot op naar de andere kant van de Maas. Daarna zal het vlot fietsen zijn, hoopte ik, maar nee: ik moet Den Haag en de voorsteden door. Verkeerslichten en onderbroken fietspaden ontnemen me die hoop. Geen tijd dus om even halt te houden in Den Haag. Ik vang her en der een glimp op van statige paleizen en fiets voorbij Madurodam. Hier moet ik zeker nog eens terugkomen!

Het laatste stuk van deze tweede etappe gaat door het duinengebied en doorheen Katwijk en Noordwijk. Ook hier weer een abrupte scheiding tussen een rustig en quasi onbewoond natuurlijk landschap en een druk toeristisch gebied. Ik wissel de provincie Zuid-Holland voor Noord-Holland in en bereik mijn eindpunt: Zandvoort. Dit stadje, bekend omwille van zijn autoracecircuit, maakt zich net op voor de Grand Prix Formule 1 van Nederland eind augustus. Max Verstappen zal zich daar meten met andere grootheden of beter: snelheden. Ik hou het liever kalm aan en verken het ruime assortiment aan strandbars en -clubs op het strand. Inderdaad: geen lange hoge muur appartementsgebouwen en horeca hier op de dijk zoals aan de Belgische kust. Alles speelt zich hier af op het erg ruime strand. Sfeervolle lampions, allerlei soorten strandzetels en banken maken het af. Ik geniet van een aperitief en een bord verse Noordzeevis met de voeten in het zand.

Dag 3 brengt me zowat de hele dag lang doorheen het Noordhollands duinreservaat naar Den Helder. Enkel bij IJmuiden moet ik even met een zoveelste veerpont het Noordzeekanaal over met zicht op een industriegebied aan de overkant. Ik laat de schoorstenen snel achter me en geniet van uitgestrekte duinen, bossen en de volop bloeiende purperen heide. Af en toe kom ik grazende bizons tegen en allerlei vogels, zoals reigers en ganzen, die het daar, net als ik, erg naar hun zin lijken te hebben. Het laatste stukje fiets ik door landbouwgebied. Daar vallen me de uitgestrekte akkers op die onder water staan. Zou hier rijst worden geteeld? Of zeewier? Niets van dit alles. Bloemboltelers zetten hier na de oogst in het voorjaar hun velden opzettelijk onder water om zo schimmels en ziektes te voorkomen. Deze volstrekt natuurlijke methode werd toevallig ontdekt tijdens de laatste Oorlogswinter van 1944 toen de Duitsers het gebied daar lieten overstromen om geallieerde aanvallen tegen te gaan. Of hoe iets verschrikkelijks toch nog iets goeds voortbracht.

In Den Helder gaat het vlot de veerboot op richting Texel. Mijn allerlaatste bed en breakfast wacht me op nabij het charmante haventje van Oudeschild. Ik blijk daar de enige gast te zijn. Heerlijk rustig!

De laatste halve dag in Texel maak ik een wandeling langs de Slufter, een natuurreservaat vol slikken en schorren waar de zee vrij spel heeft en vogelliefhebbers hun hart kunnen ophalen. Wanneer ik op het strand eenzaam geniet van de ruisende zee duiken plots enkele bruinzwarte kopjes op tussen de golven. Zeehonden! Niet zo verwonderlijk want een eind verder worden deze dieren, wanneer ze ziek of verzwakt zijn, opgevangen in Ecomare. Op de terugweg naar de veerboot en de trein, stoot ik nog op een marktje met lokale ambachten en producten in Den Hoorn, een dorpje waar nog veel loodshuisjes uit de 17de en 18de eeuw te bewonderen zijn. Het beloodsen van de beroemde Nederlandse handelsvloot was toen een belangrijke activiteit op Texel. Opvallend in Den Hoorn is het witte kerkje dat buiten het centrum, tussen de velden, staat. Wellicht stond het vroeger midden in het dorp maar verdwenen vele huizen toen de zeevaart minder belangrijk werd en bleef de kerk verweesd maar fier achter. Met een bolletje Texelse schapenkaas en een flesje Texelse tripel in de rugzak verlaat ik het eiland en sluit ik deze mooie fietstocht af. Terwijl ik droog op de veerboot zit, laten de weergoden hun goede voornemens varen en laten ze een stevige bui losbarsten. Over een perfecte timing gesproken..

Sicilië, in de schaduw van de Etna

Mon, 21 Jul 2025 14:27:42 GMT

Van 5 tot 15 juli 2025 ging de jaarlijkse gezinsreis naar Sicilië. Het grootste eiland in de Middellandse Zee ligt vlakbij de tip van de Italiaanse laars, alsof het elk moment door de Italianen van het vasteland kan worden weggeschopt. We verbleven vlakbij Catania, aan de voet van de Etna, de grootste actieve vulkaan in Europa.

Omdat Sicilië zo uitgestrekt is, moesten we een keuze maken voor de oost- of de westkant van het eiland. En het werd dus de oostkant, de kant waar de Etna het landschap beheerst. Uiteraard is het dan een must om de vulkaan te beklimmen. Dat doe je best niet onbegeleid. Gids Anna nam ons mee tot vlak boven de boomgrens naar een aantal zijkraters die recent nog actief waren. Het leek bij momenten alsof we op de maan rondliepen, in een onmetelijk zwartgeblakerd landschap. De asfaltweg die rond de Etna slingert was bij een recente uitbarsting gekruist door een dikke lavastroom van wel zes meter dik. Verder bezochten we nog een tunnel die door de lava is ontstaan. Doordat de buitenkant sneller stolt dan de binnenkant vormt zich een soort uitgeholde pijp. Gek genoeg zijn dat nu net koele ruimtes die in het verleden als opslagruimte voor levensmiddelen werden gebruikt.

Maar Sicilië is veel meer dan de Etna. Er zijn authentieke dorpen en steden, de zee die alom aanwezig en de lokale delicatessen. Wat dat laatste betreft, kan je overal de befaamde ‘arancini’ -gevulde rijstballen-, de knapperige cannoli of het heerlijk frisse granita ijs proeven. En de liefhebbers van pistachenoten komen aan hun trekken met heel veel gerechten. Ik genoot van een pizza met peren, gorgonzola en gemalen pistachenoten. Een verrassende maar geslaagde combinatie. Zolang je geen pizza Hawai of een cappuccino na het eten bestelt, staan Italianen culinair voor veel open.

Sicilië kent een lange geschiedenis met veel verschillende overheersers – Feniciërs, Grieken, Romeinen, Noormannen, Arabieren, Spanjaarden – en daar zijn overal nog sporen van terug te vinden: amfitheaters, kastelen, tempels, stadspaleizen of tot kerk omgevormde moskeeën. Ik was onder de indruk van het prachtig bewaarde (en nog altijd gebruikte) amfitheater in Taormina en de kathedraal van Ortigia, het oude gedeelte van Syracuse. In de muur van deze kathedraal, die op het wat mij betreft mooiste plein van Sicilië staat, zijn nog overduidelijk de zuilen van een Griekse tempel te zien. Een grote aardbeving in 1693 verwoestte grote delen van Sicilië. Eén van de getroffen stadjes was Noto in het zuidoosten van het eiland. Na deze verwoesting werd de stad volledig herbouwd in barokstijl. Een parel voor het oog!

Het loont zeker de moeite om eens een paar afgelegen kleinere dorpjes te bezoeken. Wij reden lukraak de flank van de Etna op en kwamen terecht in verstilde dorpjes met klinkende namen als Linguaglossa en Castiglione di Sicilia. Daar konden we nog een oude klokkentoren beklimmen en zelf de klokken luiden. Wellicht nam niemand er aanstoot aan want er leek wel een bom gevallen in het dorpje. Het was heerlijk om daar ver van het toeristisch gedruis in de grote steden en aan de kust te verdwalen in de kleine steegjes en de lunch te gebruiken in het enige restaurant met zicht op de Etna en het omringende berglandschap. En over klokken gesproken, in Messina waren we getuige van het schouwspel dat elke dag om stipt 12 uur wordt geboden door het grootste astronomische uurwerk ter wereld. Dat uurwerk is van Duitse makelij en werd in 1933 in de klokkentoren of campanile ingebouwd. We zagen en hoorden onder meer een brullende leeuw, een kraaiende haan, een uit de grond oprijzende stad en een stoet mediterende paters.

Een uitdaging in Sicilië -maar dat geldt voor gans Zuid-Italië- is het verkeer. We huurden een auto, een must om overal te geraken, en kwamen terecht in het gemotoriseerde mierennest op het eiland. Auto’s, vrachtwagens, bussen en scooters wriemelen in een lange stoet door mekaar en volgen de wet van de sterkste en vooral de snelste. Vergeet dus de voorrang van rechts, ritsen of stoppen voor voetgangers. Niet verwonderlijk dat zo goed als alle auto’s vol schrammen en blutsen zitten. Ik ben er dan ook trots op dat ik onze huurwagen ongehavend terug heb kunnen afleveren na tien dagen. Terug thuis moet ik misschien wel mijn rijstijl weer wat minder Italiaans maken.

En last but not least: hoe zit het met de maffia op Sicilië? Maffiosi lopen natuurlijk niet met hun identiteit te koop op klaarlichte dag. Wel zaten we een avond in een restaurant met opvallend lage prijzen en opvallend veel personeel. Ik lachte het eerst weg toen mijn zoon Tibo opperde dat dat een teken was dat de zaak door de maffia werd gerund. Maar toen er een grote groep mannen met zonnebrillen binnenkwam en vrijwel onmiddellijk werd bediend, raakte ik er toch ook van overtuigd. Later waren we getuige van een huwelijk in Syracuse. De gasten, en dat waren er toch best wel een vijftigtal, kwamen stuk voor stuk aanzetten met peperdure auto’s – Ferrari’s, Lamborghini’s, Porsches, Bugatti’s – die ze opzichtig op het plein voor het stadhuis parkeerden. Als al je vrienden en familieleden zonder uitzondering zo’n auto hebben, tja, dan behoor je toch tot een bepaalde verdachte sociale klasse, denk ik dan. En zo zit Sicilië vol schoonheid met een soms wat rafelig kantje, net als de ‘moeder’ van het eiland: de ‘vurige berg’ Etna.

Fietstocht naar de Opaalkust

Mon, 02 Jun 2025 14:03:54 GMT

Na mijn succesvolle tocht vorig jaar naar Vlieland, had ik het plan opgevat om eens naar een ander buurland te fietsen. De Opaalkust in het uiterste noordwesten van Frankrijk leek me een fijne bestemming. En hopelijk waren de weergoden me deze keer gunstiger gestemd.

De totale afstand vanuit Sint-Niklaas naar Ambleteuse, iets boven Boulogne, bedroeg zowat 230 kilometer. De eerste dag zou ik tot Ieper fietsen. Dat lag min of meer halfweg en ik wou de Last Post wel eens bijwonen onder de recent gerestaureerde Menenpoort.

Ik vertrok vol goede moed op Hemelvaartsdag, onder een grijze hemel. Buiten wat gedruppel en gemiezer af en toe bleef het gelukkig droog. Via Lokeren ging het eerst richting Gent. De fietssnelweg F4 kende ik al. Die verbindt Antwerpen met Gent en loopt vrijwel volledig langs de spoorweg. Onderweg kwam ik dus weinig tegen dat me nog niet bekend was. De Reynaertbank vlakbij een kapelletje in de Lokerse wijk Oudenbos blijft echter de moeite om er even te stoppen. De zin en de tekening op de bank verwijzen naar een nonnenklooster dat zich hier ooit, ergens in de middeleeuwen, moet hebben bevonden. In dat klooster woonden zwarte of ‘grauwe’ nonnen, waarmee -veronderstel ik- naar hun habijt werd verwezen. In de tuin van dat klooster zaten volgens Reinaert de vos vette kippen waarmee hij zijn oom Grimbeert de das wou verlekkeren. Van die nonnen en kippen is vandaag niets meer te bespeuren. Ik hou het dan maar bij een stukje chocola als troost.

In Gent is het even zoeken naar de aansluiting met fietssnelweg nummer 7 richting Deinze, alweer via de spoorweg. Van de idyllische Leievallei daar krijg ik helaas weinig te zien. De Leie zelf duikt wel op in Deinze. Vandaaruit zal ik de ‘gouden rivier’ stroomafwaarts volgen tot in Menen. De rivier werd zo genoemd omwille van het roten van vlas langs de oevers. Dat gaf het water destijds een gelige kleur (en een niet te harden geur). Onderweg kom ik enkele oude Leie-armen tegen. De rivier is op dit traject verbreed en rechtgetrokken om containerscheepvaart van en naar Kortrijk mogelijk te maken. Een lichtpuntje op dit saaie stuk is het kasteel te Lake. Het kasteel uit de 18de eeuw wordt nu nog uitsluitend gebruikt voor feesten maar was in het verleden ook al een melkerij, een rusthuis voor oude paters en een paardenfokkerij. Vlakbij de gigantische parking staat een Mariakapelletje eenzaam te wezen. De stoel met gescheurde zitting aan de ingang wijst erop dat hier toch nog vrij vaak minstens één iemand, wellicht niet de allerslankste, komt bidden.

In Menen laat ik de Leie achter me en fiets linea recta naar Ieper. De vele oorlogskerkhoven verraden dat ik er bijna ben. Ik houd even halt aan het Hooge Crater kerkhof. Hier liggen 6000 Britse soldaten begraven die tijdens de Eerste Wereldoorlog sneuvelden ‘in Flanders Fields’. Meer dan de helft is onbekend. Ik kijk naar de leeftijden op de witte grafstenen en huiver. Het waren zo goed als allemaal twintigers, jonge mannen in de fleur van hun leven die hier in ellendige omstandigheden stierven. Aan de overkant gaat het er plezieriger aan toe in het Bellewaerde pretpark. Het contrast tussen vreugde en verdriet, tussen leven en dood kon niet groter zijn. Later die avond woon ik de Last Post bij in Ieper. Op de muren van de Menenpoort staan de namen van nog eens 55.000 vermiste soldaten gegraveerd. Sinds 1928 wordt de Last Post hier elke avond om stipt 8 uur geblazen. Ook al staat hier een massa volk, tijdens het spelen van de Last Post kan je een speld horen vallen. De Last Post was oorspronkelijk het klaroengeschal dat het einde van de werkdag voor de Britse soldaten aangaf. Nu drukt het de wens uit dat ze eeuwig in vrede zullen rusten. Alweer een kippenvelmoment. Na de ceremonie loop ik nog even rond in de stad die zo goed als volledig in historische stijl werd heropgebouwd na de Eerste Wereldoorlog. Ergens boven een godshuis kom ik Sint Nicolaas tegen. Ik herken de kinderen in de pekelton aan zijn voeten. Merkwaardig is dat de goedheilig man hier geen baard heeft en er nog best jong uitziet.

De volgende dag is de zon warempel van de partij. Fluitend spring ik de fiets op richting Franse grens die hier ‘de schreve’ wordt genoemd. Ik zal dus vandaag minstens één keer over de schreef gaan. Ik merk het onmiddellijk doordat er plots geen fietspad of fietsstrook meer te bespeuren is. Op de ‘route nationale’ zoeft het verkeer me op een haar na voorbij. Gelukkig stuurt de GPS me geregeld langs rustige landelijke wegen en zelfs enkele keren over een grind- of grasstrook. In tegenstelling tot de eerste dag is het parcours deze keer niet meer vlak. Ik moet dus geregeld stevig op de pedalen gaan staan. De verwachting van het stukje heuvelafwaarts nadien geeft me telkens weer de nodige moed. Ik kom door stadjes en dorpjes met namen als Wormhout, Ekelsbeke, Kapellebroek en Saint-Marie-Kerque. Dit is Frans Vlaanderen, een stukje van het oude graafschap Vlaanderen dat Lodewijk XIV ons in de 17de eeuw afsnoepte. De frietkoten, de kerkjes en de straatnamen -af en toe zelfs gewoon in het Nederlands zoals ‘Broekstraete’- verraden de Vlaamse identiteit van deze streek. Ik moet denken aan de film ‘Bienvenue chez les Ch’tis’. In deze film wordt een postbode van de Côte d’Azur naar Bergues -in het Vlaams Sint-Winoksbergen- overgeplaatst. De film maakt een -weliswaar grappige- karikatuur van de Frans-Vlamingen als zouden die allemaal arm en dom zijn en verslaafd aan friet en bier. ‘Les Ch’tis’ verwijst dan weer naar het accent van de bewoners van deze streek. In Ekelsbeke (Esquelbecq) houd ik even halt. Langs het pittoreske dorpspleintje doemt een prachtig kasteel met een mooi onderhouden tuin op. Het kasteel dateert uit de 17de eeuw en is vakkundig gerestaureerd. Aan de overkant van het plein wordt mijn aandacht dan weer getrokken door een bijzonder kerkje in gele en rode baksteen. Aan de toren hangen zichtbaar 13 klokken. Binnen bewonder ik een mooie houten Piëta (Maria met de dode Jezus op haar schoot). De tekst zegt dat die is gemaakt uit hout van de stallen van het kasteel van Versailles. Ik merk daarna dat de heuvels naar de kust toe alsmaar pittiger worden. Ik ben dan ook blij wanneer ik in de late namiddag eindelijk aankom in Ambleteuse, vlakbij Wimereux en Boulogne. Een ‘plateau de fruits de mer’ met een glas picon vin blanc erbij en een zonsondergang op zee vormen de bekroning van alweer een bijzondere fietstocht.

Op dag drie gaat de fiets in de koffer en bezoek ik met mijn echtgenote Sandra het kustplaatsje Wimereux en Boulogne, de officiële hoofdstad van de Opaalkust. Geen hoogbouw en massatoerisme hier. Wel een mooie rotskust en een glooiend groen achterland. In Wimereux lijkt de tijd te hebben stilgestaan sinds eind 19de eeuw. Het plaatsje bulkt van de kleurrijke huizen in belle époque stijl, ook langs de strandboulevard. Boulogne oogt iets minder fraai met toch wat Oostblok waardige hoogbouw. Het loont de moeite om de klim naar de oude stad te ondernemen. Binnen de goed bewaarde oude stadsmuren geeft de stad zijn middeleeuwse ziel bloot. De basiliek is een bezoekje waard al was het maar omwille van de mooie fresco’s in het hoogkoor. En niet alleen de muurschilderingen in de kerk konden ons bekoren. In de stad zelf zijn er heel wat van die kunstwerken te bewonderen, waarvan sommige erg indrukwekkend groot en kleurrijk. Op weg terug naar de auto staart een dromerige fietser me aan vanop een metershoge muur. Ik kijk al uit naar een volgende odyssee op mijn stalen ros!

Een hart voor Spanje: Madrid

Wed, 06 Nov 2024 15:27:47 GMT

Madrid staat niet zo snel in het lijstje van citytrippers die richting Spanje trekken. Ze verkiezen Barcelona, Valencia, Sevilla of Bilbao. Inderdaad: Spanje heeft heel wat prachtige steden op haar grondgebied. Té veel om uit te kiezen misschien. Madrid ligt bijna exact in het midden van het Iberisch schiereiland, ver van de zee op een heuvel van ruim 600 meter hoog. Gevolg: in de zomer is het er snikheet, in de winter kan het er berenkoud zijn. Het voor- of najaar is dus ideaal om deze vaak onterecht vergeten stad met een bezoek te vereren.

Net als veel andere Spaanse steden heeft ook Madrid een Moors verleden. In de negende eeuw bouwde ene Mohammed er een kasteel en doopte de plek ‘al-Majrit’, wat in het Arabisch ‘waterbron’ betekent. Die waterbron was en is de rivier de Manzanares die vandaag discreet door of beter langs de stad stroomt. Lange tijd bleef Madrid een minder belangrijke stad die de loef werd afgestoken door Cordoba, Sevilla of Toledo. Het is pas Filips II, de zoon van ‘onze’ keizer Karel, die rond 1561 zijn oog liet vallen op Madrid. Door er het machtigste gerechtshof van het land te vestigen, maakte hij van Madrid de feitelijke hoofdstad van Spanje. Het waren de Bourbons, die rond 1700 de koninklijke fakkel van de Habsburgers overnamen, die Madrid verder uitbouwden als hoofdstad. Er kwam een groot paleis, parken, brede lanen en imposante regeringsgebouwen. Deze Bourbons zitten vandaag, na een korte onderbreking in de Napoleontische tijd en een iets langere tijdens het Franco regime, nog altijd op de Spaanse troon.

In de 21ste eeuw is Madrid een moderne metropool met maar liefst 16 voorsteden en ruim 6 miljoen inwoners. De stad profileert zich als een culturele en economische hotspot en is uiteraard nog altijd het kloppende politieke hart van Spanje. En ook voetbalharten kloppen hier, die van de vele supporters van Real en Atlético. Sportievelingen die het niet zo op voetbal hebben begrepen, kunnen hier in april de intussen befaamde marathon komen lopen.

Met de metro ga je op een klein half uur van de luchthaven naar het centrum. Dat is alvast beter dan Londen, Parijs en Brussel! We hadden een hotel geboekt in de Chueca wijk, ten noorden van het oude centrum. Deze wijk, waar jaarlijks de Orgullo Gay of de Madrileense Gay Parade wordt gehouden, staat te boek als hip en trendy. Het bulkt er van de bars, restaurantjes en vintage boetiekjes. Het eerste doel van de toerist in Madrid is echter het oude centrum rond Sol, de Plaza Mayor en de bekende musea als het Reina Sofia en het Prado. Voor wie goed te been is, is dat alles best zonder metro of welk vervoer dan ook te doen. Sol is zowat het middelpunt van de stad. Onder het toeziende oog van het sherrymannetje Tío Pepe is het hier dag en nacht een drukte van jewelste. Van hier kan je alle kanten uit. Hoe je ook gaat, je komt altijd weer langs gezellige pleintjes met terrassen en vooral veel beelden. Iedere bekende Spanjaard moet hier in Madrid ergens een standbeeld hebben staan.

Wie graag wat rust en natuur opzoekt, kan terecht in het Retiro. Dit voormalige koninklijke terrein is sinds eind 19de eeuw een groot openbaar park. En ook al loopt er heel wat volk rond, je komt er tot rust tussen de bomen, fonteinen en bloemen. En het zijn niet alleen de vogels die je hoort zingen. Wij waren getuige van een plaatselijke charmezanger in torero kostuum die alles uit de kast -of beter: zijn keel- haalde in de rozentuin. Op de grote vijver leefden families met kinderen zich uit in de watertrappers. En kwam het nu door de tinto de verano of zag ik daar echt de duivel? Inderdaad, in het park staat wellicht het enige standbeeld ter wereld van de ‘gevallen engel’.

Een bezoek aan Madrid is onaf wanneer je het Prado niet hebt bezocht. Je neemt er wel best je tijd voor want maar liefst 52 zalen vol schilderijen, beelden en meer vechten om je aandacht. Topstukken zijn de vele schilderijen van Goya en Rubens en de onovertroffen Tuin der Lusten van Jeroen Bosch. Daar kwam ik de duivel warempel alweer tegen!

Honger hoef je in Madrid niet te lijden. Er zijn de talloze bars en restaurants waar de keuze aan tapas en ‘raciones’ oneindig lijkt. Of je wandelt doorheen de mercado’s, de overdekte markten, waar al het lekkers uit de Spaanse keuken je zintuigen prikkelt. Een van de mooiste is ongetwijfeld de Mercado San Miguel vlakbij de Plaza Mayor. Het is wel even wennen aan het Spaanse ritme. ’s Middags is het pas om 2 uur etenstijd en ’s avonds moet je niet proberen uit eten te gaan voor half negen. De betere restaurants doen pas dan hun deuren open. Eens binnen word je getrakteerd op de typische Spaanse drukte. Madrilenen lijken wel te wedijveren om de luidste stem. Gouden gidsen moeten dat zijn!

We sloten ons bezoek aan Madrid af in het palacio real, het koninklijk paleis dat in de 18de eeuw werd gebouwd door de Bourbons. De eerste Bourbon, Filips V, was de kleinzoon van Lodewijk XIV, de Franse ‘Zonnekoning’, en die wou natuurlijk in pracht en praal niet onderdoen voor zijn megalomane grootvader. Toen Napoleon er zijn broer Jozef als koning van Spanje installeerde, moet hij gezegd hebben: “Jozef, jouw onderkomen is beter dan het mijne!”. Voor een keer moet ik de kleine keizer gelijk geven. De plafondschilderingen, de muren met bloemmotieven in stucwerk en zelfs met porselein versierde wanden, het is werkelijk adembenemend. En dat terwijl enkele straten verder de armste mensen van de stad woonden. In die multiculturele wijk Lavapiés kan je nu op zondag doorheen de rommelmarkt slenteren. Die vlooienmarkt ‘El Rastro’ is genoemd naar het spoor dat de bloederige karkassen achterlieten op de straten toen hier nog een groot slachthuis was. Nu vloeit hier enkel nog de wijn en het bier in de vele volkse kroegen. Salud!

Op de fiets van Sint-Niklaas naar Vlieland

Mon, 16 Sep 2024 13:16:56 GMT

Maandagmorgen 9 september 2024, 8 uur: de lucht is grijs, het miezert en het is met moeite 15 graden. Niet meteen het weer dat je verwacht zo vroeg in september en al helemaal niet het weer waarin je fluitend de fiets opstapt. Ik verzamel al mijn moed en stuur mijn stalen ros richting Antwerpen. De eerste etappe van de tocht gaat naar Dordrecht. Daarvoor moet ik eerst de Schelde over en dat doe ik via de mij vertrouwde Sint-Anna tunnel. Alsof de regen nog niet volstaat als spelbreker krijg ik niet lang na de tunnel een lekke band. Een geluk bij een ongeluk: dit gebeurt vlakbij de Decathlon aan de Noorderlaan. Wanneer ik daar een half uur later weer buiten stap met een gloednieuwe band, laat de zon zich voor het eerst die dag zien. Nu kan het plezier pas echt beginnen! Anderhalf uur later bereik ik via de bossen en de weiden in Kapellen en Kalmthout de grens met Nederland. Ik neem een boterhampauze in het dorpje Schijf en lees er meer over het turfwinnen dat daar in het verleden floreerde. Iets verderop, in Oudenbosch, blaast een majestueuze basiliek mij van mij intussen opgedroogde sokken. Dit bouwwerk werd daar in 1865 neergepoot. De jonge pastoor van het dorp was in de ban geraakt van de Sint-Pieter in Rome. Zijn droom was om in Oudenbosch een -weliswaar iets kleinere- kopie daarvan te bouwen. De bouw en decoratie duurde tot de jaren 1930 en het resultaat is indrukwekkend. Het silhouet van de basiliek is nog tot ver voorbij Oudenbosch duidelijk te zien tussen de weiden en velden. Op geen enkel moment tijdens mijn fietstocht zou ik een meer bijzonder bouwwerk tegenkomen. Wanneer ik bij Moerdijk het Hollands Diep oversteek, kom in de Biesbosch terecht, een bijzonder waterrijk natuurgebied ten oosten van Dordrecht. Het gebied werd de laatste duizend jaar gevormd onder invloed van veenwinning en dijkdoorbraken na grote overstromingen zoals de befaamde Sint-Elisabethsvloed in 1421. Vandaag is het een paradijs voor watervogels, bevers, otters en kanovaarders. De jeugdherberg waar ik de eerste nacht doorbreng richt zich op waterrecreatie en natuureducatie. Ik geniet er vooral van een lekkere pizza en een warm bed.

De tweede dag kondigt zich een stuk vriendelijker aan dan de vorige. Vroeg in de morgen vergezelt de zon mij langs het Merwedekanaal richting Utrecht. Daarna houdt ze het echter voor bekeken en maakt plaats voor een grijze herfstlucht. Die dreigende hemel zal me tot het eindpunt van deze dag in Biddinghuizen vergezellen, maar lost als bij wonder pas de eerste druppel zodra ik ben aangekomen. Een meevaller. Ik pauzeer in Hilversum, dat ik enkel ken van het liedje van Herman Van Veen ‘Hilversum 3’. Ik zit nog maar net op een bankje aan de rand van een park wanneer een groepje schoolmeisjes komt aangelopen. Ze zitten op school in het college aan de overkant en blijkbaar zit ik op ‘hun’ bankje. Niet erg. Die zonderlinge ‘oude Belg’ mag er gerust blijven zitten. De meisjes zijn erg nieuwsgierig naar mijn fietstocht. Zelf zouden ze zoiets nooit doen, maar ze vinden het erg bewonderenswaardig. Ik leer er wat bij over mbo, havo en meer termen die het -wat mij betreft- ingewikkelde onderwijssysteem in Nederland kenmerken. Dan is het bij ons toch nog net iets eenvoudiger, bedenk ik. Wanneer ik Hilversum uitfiets, stuurt Google Maps me doorheen de Zuiderheide, een stuk natuur dat sterk lijkt op de Kalmthoutse heide. Via het Gooimeer en het Heemmeer rijdt ik Flevoland binnen, de jongste en ook kleinste provincie van Nederland. Een groot deel van dit gebied werd na de watersnood in 1916 gewonnen op de Zuiderzee. En dit is duidelijk te zien: ellenlange rechte wegen snijden door het vlakke uitgestrekte polderlandschap. Landbouw is hier de hoofdactiviteit van de bewoners. Ik kom dan ook terecht op een boerderij met bed and breakfast. Ik overnacht er in een zolderkamer met 6 kleine bedden. Nog twee meer en ik waande me helemaal in de hut van Sneeuwwitje en de zeven dwergen. Deze streek doet erg desolaat aan. Ik moet nog acht kilometer fietsen, deze keer wel in de regen, naar het dichtstbijzijnde restaurant. Ook hier kom ik weer in een sprookje terecht. Pannenkoekenhuis Hans en Grietje beschikt over een speeltuin met peperkoeken torens waar kinderen zich volledig kunnen uitleven. Binnen kunnen kinderen touwen en hendels bedienen om de vloer, het plafond of de tafels te doen bewegen. Ook volwassenen vinden dit leuk, kan ik getuigen. Ik laat me de Heksenbillenkoek -een pannenkoek met pulled pork- smaken en trotseer nogmaals de regen terug naar mijn zolderkamer op de boerderij.

De derde en laatste fietsdag start onder een dreigende wolkenhemel. Van de herfst schijn ik nu in de vroege lente met maartse buien terecht te zijn gekomen. Nog voor ik Friesland kan bereiken, besluiten de weergoden me een eerste keer op een douche te trakteren. Eens in Friesland doen ze er nog een schep bovenop door ook een lading hagel over me uit te storten. Wanneer mijn smartphone met daarop de route het begeeft, wellicht door het tikken van de hagelbollen op het scherm, besluit ik te vluchten in een bushokje om even te bekomen. Gelukkig krijg ik Google Maps terug aan de praat en kan ik mijn tocht verderzetten. Wanneer ik aankom in het plaatsje Sint-Nicolaasga, komt de zon tevoorschijn. Eindelijk! Zou de heilige Nicolaas me dat streepje zon cadeau hebben gedaan? In de berm zie ik hier een tapijt van hagelbollen zo groot als knikkers blinken tussen de grassprieten. Daar ben ik toch maar aan ontsnapt. In Sneek pakken de donderwolken echter weer samen. Ik schuil onder een luifel op de parking van een supermarkt. Niet de meest idyllische plek, maar wel droog. Het blijft intussen maar regenen en waaien. Om het terug warm te krijgen, besluit ik om dan maar verder te fietsen. Wat ik niet kon vermoeden, is dat het ergste nog moest komen. Het gaat steeds harder regenen, waaien en hagelen. Wanneer ik Bolsward bereik, staan de straten volledig blank. Auto’s en vrachtwagens zoeven langs me heen en gooien een extra portie zondvloed over me heen. Waarom moest ik nu ook weer zo nodig gaan fietsen?! Een andere moedige fietser steekt een duim naar me op en roept ‘Kom op krijger, niet opgeven.’ Dát en het idee dat het eindpunt niet ver meer af is, geeft me weer de nodige energie om door te gaan. Volledig doordrenkt kom ik in de late namiddag aan in Harlingen, waar Gerda me met een bezorgde blik maar erg hartelijk ontvangt in haar bed and breakfast. Ik neem de meest deugddoende warme douche uit mijn leven en leg alles te drogen in mijn kamer, tot de bankbriefjes in mijn portefeuille toe. Om mijn schoenen droog te krijgen, doe ik een beroep op de haardroger. Met succes. Fris gewassen, met droge schoenen en kleren, maak ik een toertje door het stadje waar in de kleine haven prachtige zeilschepen te bewonderen zijn. De Friese steak en de frietjes met rabarbersaus -een wel erg gedurfde combinatie- zijn een waar genot na deze verdronken dag.

Op donderdag neem ik de veerboot van Harlingen naar Vlieland, mijn eindbestemming. Net als de vorige dag hangen overal donkere wolken met lange sluiers van regen eronder. Ik waag me even op het buitendek en neem enkele foto’s van dit schouwspel. In al zijn wreedheid is de natuur best wel mooi, zolang je de elementen niet moet trotseren natuurlijk. Eens aangekomen op Vlieland, schijnt zowaar de zon. Ik waag me aan een fietstocht rond het enige dorpje op het eiland doorheen bossen en duinen. Vorig weekend vond hier nog het festival The Great Wide Open plaats. Nu is het weer peis en vree. Ik beklim de Vuurboetsduin, de op twee na hoogste duin van Nederland, en bezoek er de Kaasbunker. Het woord liegt niet: talrijke heerlijke kaasbollen liggen er te rijpen in een oude bunker die oorspronkelijk voor de opslag van drinkwater was bestemd. Ik ben er helemaal alleen als bezoeker. Ook helemaal alleen ben ik in het Museum Tromp’s Huys in het dorpje. Meer dan honderd jaar geleden woonde en werkte hier de van oorsprong Noorse schilderes Betzy Berg. Zij was gefascineerd door de zee en schilderde die vele malen in een haar typische stijl die het midden houdt tussen realisme en impressionisme. De kamers waarin haar schilderijen te zien zijn, ademen nog de sfeer van deze tijd. Nog geen tien kilometer verderop ligt mijn hotel, vlakbij een groot ontoegankelijk duinengebied ‘de Vliehors’ dat door militairen als oefengebied wordt gebruikt. Met scherp schieten en bommen gooien, het mag er. Ik merk er gelukkig helemaal niets van. Ik bevind me hier op het smalste deel van het eiland. In een kwartier wandel je van de rustige Waddenzee in het zuiden naar de woeste Noordzee in het noorden. Op het kilometers lange Noordzeestrand waan ik meer dan tevoren alleen op de wereld. Vlieland is ideaal voor wie even wil ‘ontkoppelen’, de dagelijkse gang laten voor wat het is, genieten van de natuur zonder alle prikkels die we gewoon zijn. Ik had er niet de behoefte om mails te checken, te kijken op Facebook wat Mieke en Jan allemaal aan het doen waren of om het nieuws te bekijken of beluisteren.

Op vrijdag neem ik de veerboot terug naar Harlingen en daarna de trein terug naar huis. Ondanks het tegenvallende weer, heb ik genoten van deze trip doorheen een voor mij minder bekend stuk Nederland. Ik had enkele fijne ontmoetingen met doorwinterde fietsers, nieuwsgierige schoolmeisjes, twee mannen die beweerden het ultieme smeermiddel voor de fiets te verkopen, een Toni Coppersfan, een kaasmeisje en een man wiens overgrootvader uit Sint-Niklaas naar Friesland was uitgeweken. In mijn hoofd rijpt al een volgende lange fietstocht..

In de hoek van Europa: de Algarve

Thu, 22 Aug 2024 15:56:23 GMT

Ik maakte ruim 20 jaar geleden al eens een rondreis door Portugal. Ik startte toen in Porto en eindigde in Lissabon. Het was een onvergetelijke roadtrip door mooie steden, verstilde dorpen en verrassende natuur. Het zuiden van het land, de Algarve, had ik toen vermeden omdat het me té toeristisch leek. Inderdaad, Albufeira stond toen al bekend als het Benidorm van Portugal: veel volk, veel gedreun, té veel bier en totaal oninteressant voor de meerwaardezoeker die ik was en nog altijd ben.

Toch bleef het altijd wat sluimeren, alsof ik een puzzel had gelegd waarvan nog een stuk ontbrak. Ik raapte al mijn moed bi mekaar en boekte voor deze zomer een gezinsvakantie naar het meest zuidwestelijke stukje Europese vasteland. De brochures en reisgidsen beloofden een verbluffende rotskust, een rijke geschiedenis, pittoreske plekjes en een heerlijke keuken. Voor de tieners lonkte één van de waterpretparken voor een dag spetter- en glijplezier. Iedereen tevreden dus.

Onze uitvalsbasis was Carvoeiro, een kleiner kustplaatsje vlakbij Portimão. Dat bleek de ideale plek om die fameuze rotskust te gaan verkennen. Dat kon te voet over soms hobbelige kustpaden of met één van de talloze aanbieders van een boottocht. We deden beide en dat bood telkens een andere kijk. De rotskust van de Algarve bestaat uit okerkleurige kalksteen. Regen en zeewater hebben dat gesteente gedurende miljoenen jaren uitgesleten en dat geeft grillige vormen, grotten en verborgen baaitjes. De gids op de boot deed een beroep op onze verbeelding en liet ons zoeken naar onder andere een groteske neus, een olifant, een krokodil, een hart en een spook. Als hoogtepunt werd de grot van Benagil aangeprezen. In deze grot is er een strand waarop de zon schijnt doorheen een groot gat in het plafond. Het is inderdaad een wondermooie en unieke plek, maar helaas werd ze -zoals vele andere soortgelijke plekken- slachtoffer van haar eigen succes. Zonnebaders, bootjes en kano’s verdrongen er mekaar om het beste plekje te bemachtigen. Ik was meer gecharmeerd door enkele van de stranden in kleinere baaien. Eén ervan was enkel bereikbaar via een smalle tunnel door de rotsen. Het was er gezellig druk en vooral: er was voldoende schaduw zodat je niet instant werd gebraden. Jonge Portugezen met een teveel aan testosteron probeerden er de kustwacht te verschalken door op de hoogste rots te klimmen en onder luid gejuich en met veel spektakel in de koele oceaan te duiken.

Uiteraard waren we niet enkel geïnteresseerd in rotsen en stranden. We bezochten enkele plaatsen als Portimão, Lagos, Monchique en Loulé. In Portimão brachten we een bezoek aan het stedelijk museum, gevestigd in een oud conservenfabriek. Je krijgt daar een treffend beeld van hoe de vele conservenfabrieken in de stad daar werkten tot een stuk na de Tweede Wereldoorlog. Mannen én vrouwen blikten er tonnen sardienen in. Ze werkten van ’s morgensvroeg tot de vissen op waren. Vrouwen en mannen werkten strikt gescheiden. Om dat mogelijk te maken zorgden die fabrieken al vroeg in de twintigste eeuw voor kinderopvang. Dat was best vooruitstrevend. Portimão heeft nog altijd dat ruwe, morsige karakter. We wandelden tot aan de vismijn en aten er vers gevangen en gegrilde vis, uit te kiezen en te bestellen in zijn geheel en te betalen per kilo. Wij verorberden met drie een zeebaars van net geen twee kilo zwaar.

In Silves, een kleiner stadje aan de rand van het Monchique gebergte, was er die week een middeleeuws festival. Ooit, in de Arabische periode, was dit stadje de belangrijkste plaats van de Algarve en was het zelfs groter van Lissabon. Het festival was best indrukwekkend. In de smalle straatjes in en rond de imposante burcht werden varkens aan het spit gebraden, werd muntthee geschonken, kon je poseren met een slang in je nek en werd gedanst en gezongen. Buiten de toeristen was iedereen uitgedost in kostuums uit die lang vervlogen tijden.

Nog iets verder dan Silves, op eenzame hoogte, ligt Monchique. We voelden ons daar best wel eenzaam als toerist. Op het dorpsplein zaten enkel wat oude mannen te keuvelen in sappig Portugees. Het interieur van een beenhouwerij zag er nog altijd uit als vijftig jaar geleden. Een betere indruk van het traditionele Portugal kan je niet krijgen. Voor het, samen met Spanje, in 1986 toetrad tot de Europese Unie was Portugal nog een arm en achtergesteld land. Vlakbij Monchique reden we naar het hoogste punt van de Algarve, de Foia. Vanop een hoogte van ruim 900 meter kan je de kustlijn overschouwen. We kwamen er ook Remco Evenepoel tegen, niet de echte, maar een bronzen beeld van onze kampioen op zijn fiets. Onze landgenoot was er in 2020 de beste bergop in de Ronde van de Algarve en dat leverde hem zowaar een standbeeld op.

Lagos wordt ook wel ‘de koningin van het westen’ genoemd, vertelt mijn reisgids. De stad van waaruit in de 15de eeuw een flink deel van de Portugese ontdekkingsreizigers vertrokken, heeft inderdaad iets koninklijks. Dat komt vooral tot uiting in de Sint-Antoniuskerk. Dit kerkje wordt beschouwd als een van de mooiste barokke kerken in Portugal. Het interieur is rijkelijk versierd met goud dat de Portugezen meebrachten uit Brazilië. Je vindt geen stoelen in de kerk. Ze was immers bedoeld voor militaire diensten. Soldaten werden geacht rechtop in het gelid de mis bij te wonen. Zo konden ze alvast niet van hun stoel vallen bij het aanschouwen van zo veel bling bling.

Tussendoor ontdekten we nog de onovertroffen stoofschotels in de typische metalen ‘klok’, de ‘cataplana’. Als hobbykok zonder grenzen neem ik me voor om dat hier thuis ook eens te proberen bereiden. We hebben alvast een paar flesjes wijn meegebracht die mijn probeersel ofwel moeten kracht bijzetten ofwel doen vergeten. Bom apetite!

Normandië: de andere kant

Tue, 14 May 2024 18:24:09 GMT

Vorig jaar verkende ik de oostkant van Normandië vanuit Rouen. De regio Normandië is ongeveer even groot dan België. Er restte dus nog wel een en ander om te ontdekken. Als uitvalsbasis koos ik deze keer Caen, de hoofdstad van het departement Calvados. De stad is ideaal gelegen om van daaruit het westen van de regio te verkennen.

Caen kwam zwaar gehavend uit de Tweede Wereldoorlog. De geallieerden bombardeerden nagenoeg de hele stad plat na de landing op de stranden vlakbij. Vandaag biedt Caen een geslaagde mix van historische en moderne architectuur. De buurt rond de jachthaven is erg hip. Het was prachtig zomerweer en dat lokte veel volk naar de drankstalletjes langs het water. In het midden van de stad rijzen de restanten van de burcht van Willem de Veroveraar op tussen het groen. Wat klimwerk brengt je tot bij het Museum voor Schone Kunsten en het Musée de Normandie tussen de burchtmuren. De burcht wordt sinds 2000 grondig gerestaureerd. Nog even want in 2025 moet alles schitteren voor de duizendste verjaardag van de stad.

Naast de burcht zijn er in Caen nog twee prachtige oude kloosters te bezichtigen, telkens met een mooi aangelegd park en een majestueuze kerk. Het vrouwenklooster werd gesticht in 1060 door Mathilde van Vlaanderen, de echtgenote van Willem de Veroveraar, en biedt nu onderdak aan het regionale parlement van Normandië. Aan de andere kant van de stad, na een wandeling langs een winkelstraat met enkele opvallende gevels, ligt dan weer het mannenklooster. Dit klooster werd -je raadt het al- gesticht door Willem de Veroveraar himself. Vandaag dient het gebouw als stadhuis.

De stad heeft het oorlogsverleden dan wel vakkundig uitgewist door de vele restauraties en nieuwbouw, maar toch is de Tweede Wereldoorlog nooit veraf. Dat is overal zo in Normandië. Het kolossale Mémorial de Caen, iets buiten het centrum, is misschien wel het meest complete museum over de laatste wereldoorlog. Het meest tot de verbeelding spreekt de volledig nagebouwde Duitse bunker. Bij de ingang staan de vlaggen broederlijk naast elkaar. Ook de Russische vlag staat erbij hoewel de leider van dat land de oorlog in Europa tegenwoordig weer wat dichterbij heeft gebracht.

In het uiterste westen van Normandië, pal op de grens met Bretagne, ligt de meest bezochte attractie van de regio. Al van ver torent de Mont Saint-Michel boven de velden uit. We konden er een hele tijd van genieten, want het was geruime tijd aanschuiven voor we de parking bereikten. Tot 2015 kon je over een dam tot aan de voet van de rots rijden. Helaas zorgde die dam ervoor dat de baai langzaam dichtslibde. Het spel van de getijden -met een verschil tot wel 13 meter tussen eb en vloed- werd zo duchtig gesaboteerd. Tegenwoordig is de dam verdwenen en moet je vanop de parking op het vasteland te voet of met een shuttlebusje tot bij de rots zien te komen. En je doet dat niet alleen. In de zomer ontvangt de Mont Saint-Michel dagelijks om en bij de 14.000 bezoekers. Zo is de rots nu een waar mierennest, ironisch genoeg daar waar de monniken lang geleden net rust zochten. Samen met Étretat is dit een bezienswaardigheid in Normandië die de limieten van het verantwoord toerisme opzoekt. Hoeveel toeristen kan je laten samentroepen op een plek van nauwelijks een voorschoot groot?

Even ten noorden van de Mont Saint-Michel ligt het stadje Granville, de geboortestad van mode icoon Christian Dior. De ondergaande zon boven de zee zou hem hebben geïnspireerd voor het zachtroze dat hij in vele creaties gebruikte. Wij genoten vooral van het zachtroze van de garnalen, de kreeftjes en de krab op de smakelijke ‘plat de fruits de mer’ in één van de restaurantjes aan de vissershaven.

Normandië mag dan bijna zo groot zijn dan België, het heeft slechts 3,3 miljoen inwoners. Het platteland vlakbij Caen, het zogenaamde ‘Pays d’Auge’, doet met zijn flink uit de kluiten gewassen heuvels wat aan de Ardennen denken en biedt een verstilde indruk. Heerlijk om er te wandelen of fietsen tussen de koeien, het wuivende graan en de boerderijen in geel en rood vakwerk. Zorg er wel voor dat je tussen 12 en 14 uur wat te eten zoekt. Daarna zijn de restaurants, bakkers en slagers onherroepelijk dicht en is het wachten tot minstens 18 uur om je maag te vullen. Wij waren de bij de oude waterburcht in Saint-Germain-du-Livet de tijd uit het oog verloren. Gelukkig was er Thea die in haar dorpswinkeltje nog wat kaas, worst en stukjes brood voor ons wou snijden. We genoten alsnog van onze lunch met de kleinst mogelijke ecologische voetafdruk op het terras van het enige café op het dorpsplein met -hoe kan het ook anders in Normandië- een fris glas cider, ook van de lokale boer. Dankzij de tip van Thea gingen we iets verderop nog meer cider proeven bij monsieur Dupont. We proefden wel vijf verschillende ciders, waaronder één die volgens de méthode champenoise was gemaakt en een ‘tripel’, die op de wijze van een Belgisch bier was geproduceerd. De rondleiding door monsieur Dupont maakte het helemaal af. Ik liet me overtuigen om, bovenop de flessen cider, ook nog een fles calvados mee naar huis te nemen. Dat wordt nagenieten deze zomer en nog lang daarna!

Op de terugweg naar huis maakten we nog een ommetje langs de Boucles de la Seine. Vlakbij Rouen kronkelt de rivier zich doorheen het kalksteenmassief in de gekste bochten. In één van die bochten staat wat wordt geprezen als de mooiste ruïne van Frankrijk: de abdij van Jumièges. Ik zag gelijkaardige ruïnes in Villers-la-Ville bij ons en in Tintern in Wales, maar deze kan er zeker aan tippen, dankzij de geslaagde restauratie van de 46 meter hoge torens en het grote park er omheen. Het was nog ruim vóór 14 uur en we konden ons dus neervlijen op het zonovergoten terras van de auberge vlakbij de abdij voor een smakelijke lunch met nog een laatste glas cider als compagnon. A la prochaine ma jolie Normandie!

Keukenverhalen

Mon, 19 Feb 2024 15:53:11 GMT

Toen ik onlangs nog eens de keukenschort ombond om een lekkere portie ‘goeie ouwe’ vol-au-vent de maken, vroeg ik me af vanwaar die naam eigenlijk komt. Wat opzoekwerk bracht me terug naar het begin van de 19de eeuw, meer bepaalt bij ene Marie-Antoine Carême. De professionele koks onder ons kennen deze man ongetwijfeld als de uitvinder van de koksmuts, de keukenbrigade en het opdienen in ‘gangen’. De man was nochtans niet onder een gunstig gesternte geboren en zijn naam -‘le carême’ betekent ‘de vasten’ in het Frans- deed al helemaal niet vermoeden dat hij het tot sterrenchef zou schoppen. Hij behoorde tot een gezin van maar liefst veertien. Zijn ouders konden met moeite de eindjes aan elkaar knopen en zetten Marie-Antoine op zijn achtste op straat. Hij was immers de slimste en zou wel op zijn pootjes terechtkomen. Een wrede maar goede gok!

Terug naar onze vol-au-vent. Op middeleeuwse schilderijen, zoals die van Bruegel, zie je soms vlees-, vis- of groentepastei opduiken, geserveerd op een groot stuk brood. Carême kende die gewoonte en besloot om het gerecht een stuk lichter verteerbaar te maken. Hij experimenteerde wat met deeg tot hij op een dag een stuk wat we nu kennen als ‘bladerdeeg’ de oven inschoof. Het deeg rees in de oven pardoes de lucht in. Carême zag dat en riep verheugd uit: ‘Regarde, ça vole au vent!”, Kijk, het vliegt weg met de wind. Missie geslaagd en meteen was onze ‘vidé’ geboren. Inderdaad, we noemen het korfje van bladerdeeg vandaag een ‘vidé’ en wat erin zit ‘vol-au-vent’. De vulling is eigenlijk een koninginnenhapje en dat bestond al in de tijd van Carême. Het was Maria, de echtgenote van koning Lodewijk XV, die in de 18de eeuw zo verzot was op kippenpastei dat ze het aan elke koninklijke gast liet voorzetten. Vooral dan wanneer het een knappe man betrof, want ze was ervan overtuigd dat dit gerecht een afrodisiacum was, dat het de lusten opwekte dus. Meer weten we niet, maar we kunnen ons voorstellen dat de gast het nagerecht af en toe genoot in het bed van Maria. En daarom heet dit gerecht een ‘koninginnenhapje’.

Er zijn ook gerechten die door toeval of zelf per ongeluk zijn ontstaan. Het bekendste is de ‘tarte Tatin’. Twee zussen, Stéphanie en Caroline Tatin, hadden wat te lang gekeuveld en waren vergeten boodschappen voor het dessert te doen. Ze mikten daarom maar wat stukken oude appel met wat suiker in de pan en drapeerden daar wat deeg over. Het geheel ging de oven in, werd vervolgens gedraaid et voilà: une tarte Tatin! En ook mayonaise is zo ontstaan. In 1756 verjoegen de Fransen, na een lang beleg, de Engelsen van het eiland Menorca. Om dat te vieren hielden ze een groot banket in de havenstad Mahón. De kok van dienst wilde een rijke saus van eigeel en room maken, geheel volgens de toen geldende regels van de kunst. Door de voedselblokkade was de room helaas op. Onze kok mengde het eigeel dan maar met wat olie. Dat viel enorm in de smaak en de ‘sauce mahonnaise’ was geboren. Wat zouden wij bij onze frieten eten mochten de Engelsen hebben standgehouden daar in 1756 op Menorca?

En dan zijn er nog heel wat gerechten die naar een beroemdheid zijn genoemd. Zoals de carpaccio bijvoorbeeld. Dat gerecht -één van mijn favoriete voorgerechten- werd door een Venetiaanse kok genoemd naar de schilder Vittore Carpaccio. Toen onze kok dit gerecht met rauw rood vlees in 1950 voor een gravin bereidde, was er net een tentoonstelling van deze schilder aan de gang in Venetië. Zoek zijn schilderijen maar eens op. Je zal getroffen zijn door het diepe rood en het geel dat hij gebruikte. Niet echt een toevallige keuze van de kok dus. En dan zijn er nog de ‘Poire Belle Hélène’, de ‘Pêche Melba’ en de ‘Pizza Margherita’. De eerste twee zijn uitvindingen van een andere beroemde Franse kok: Auguste Escoffier. Hij was een fervent operaliefhebber en liet zich inspireren door in die tijd bekende operapersonages en zangeressen. De nog altijd populaire pizza margherita werd dan weer door een Napolitaanse pizzabakker in 1889 speciaal bereid voor de Italiaanse koningin Margaretha. En misschien viel het jou al op: basilicum, tomaten en mozarella vormen samen de kleuren van de Italiaanse vlag. Ook alweer geen toeval.

Overal vallen er wel verhalen te rapen over drankjes en gerechten. Zo vertel ik steevast aan cruisetoeristen waar onze frieten, wafels en pralines vandaan komen. Maar ook achter het bintje, de champagnecoupe, de sandwich, de blauwe roquefortkaas en de koffie van Starbucks zit een leuk verhaal. Dat vertel ik jullie graag bij een andere gelegenheid. Voor nu: proost en smakelijk!

Barcelona, de speeltuin van Gaudí

Wed, 01 Nov 2023 11:23:28 GMT

Onlangs werd mijn dochter Noa 16. Een leeftijd waarop je geen poppen of speelgoedauto’s meer geeft als cadeau. En dus werd het een citytrip. De bestemming mocht zij kiezen. Ze was er vrij snel uit dat het Barcelona moest worden. Ze had die stad kort geleden tijdens een surfkamp aan de Spaanse kust op een drafje bezocht en dat smaakte naar meer. Zelf had ik Barcelona al een tweetal keer bezocht, maar dat was alweer ruim twintig jaar geleden. Iedereen tevreden dus!

Zeg niet zomaar dat Barcelona de op één na grootste stad van Spanje is. Het is bovenal de hoofdstad van de trotse Catalanen en een stad met zicht op zee waar je zowat alle wereldtalen kan horen spreken. Opmerkelijk: in Barcelona wonen meer vrouwen dan mannen!

De stad bestaat uit een oude stad die werd aangelegd in de Romeinse tijd en fors werd uitgebreid tijdens de middeleeuwen, en een aantal nieuwe wijken of ‘barris’ die vanaf de 19de eeuw werden aangelegd. Het meest bekende is de ‘Eixample’ waar vooruitstrevende architecten eind 19de en begin 20ste eeuw honderden gebouwen hebben ontworpen. Langs de loodrechte en brede lanen vind je daar het ene modernistische gebouw naast het andere. Wij bezochten het Casa Battló. Alleen al de gevel blaast je van je sokken. Gaudí zocht zijn inspiratie naar eigen zeggen in de natuur. Kleur, licht en grillige vormen zijn de hoofdkenmerken van zijn creaties. Met wat fantasie herken je maskers en walvisbotten in de façade. Of is het toch Joris die de draak verslaat? Binnen werd het alleen nog maar spectaculairder. Trappen lijken wel wervels van walvissen, plafonds zijn draaikolken en ergens is een haard ingebouwd in een nis die duidelijk doet denken aan een flink uit de kluiten gewassen paddenstoel. Gaudí was zijn tijd ver vooruit. Hij zorgde voor een optimale verlichting en verluchting van het gebouw en hergebruikte materialen als glas en tegels uit gesloopte gebouwen. Kenmerkend is dan ook de zogenaamde ‘trencadís’ techniek: kleurrijke puzzelwerkjes van stukjes geglazuurde tegel en glas. Die techniek komt ook terug in het park Güell en in zijn absolute meesterwerk de Sagrada Familia. Als Parijs zijn Eiffeltoren heeft en Brussel het Atomium, dan heeft Barcelona deze majestueuze kathedraal met maar liefst 18 torens. Helaas werd Gaudí in 1926 door een tram overreden en heeft hij zijn levenswerk niet kunnen afmaken. Op basis van de plannen die hij naliet, hebben heel wat architecten nadien verder geborduurd aan de Sagrada Familia. In 2030 zou het werk af moeten zijn en kunnen de stellingen en bouwkranen wellicht definitief verdwijnen.

Barcelona is natuurlijk veel meer dan de gebouwen van Gaudí en de vele architecten die maar wat graag onderling wedijverden om het allermooiste en meest opvallende gebouw. Je vindt er talloze grote en kleine boetieks, markten, kunstgalerijen, musea en last but not least: restaurants en bars. Ik vind het altijd fijn om even niet de weg uit het boekje te volgen en gewoon op goed vallend uit te verdwalen in de stad. Zo kwamen we terecht in een straat vol kleine eettentjes vlakbij de universiteit. Op de togen stonden vele kleurrijke hapjes, tapas en ‘pintxos’, uitgestald. De stokjes die erop zitten, bezorg je als je honger gestild is aan de ober en die rekent dan uit wat je moet betalen. Een andere keer kwamen we uit op een gezellig pleintje in de volkse Gràcia wijk. Voor weinig geld dronken we er een glas cava op een terras terwijl we genoten van het getokkel van de straatmuzikanten. Even weg uit de drukte waar Barcelona toch meer en meer onder begint te lijden. In vergelijking met mijn bezoek twintig jaar geleden, moesten alle bezienswaardigheden deze keer dagen of zelfs weken vooraf worden gereserveerd. De prijzen zijn ook flink de hoogte ingegaan.

Terwijl bij ons de eerste herfststormen woeden, ga ik nog eens door de vele foto’s vol zon en keur uit Barcelona. Mijn dochter pronkt met haar nieuwe halsketting en oorbellen. Feliz Cumpleaños!

Rondje Côte d'Azur met de Andere Wereld

Mon, 18 Sep 2023 13:44:28 GMT

Op 4 september had ik -intussen al voor de derde keer- afspraak met Marlies, René en 14 reislustige noorderburen. Deze keer ging de trip naar de Côte d’Azur, dat heerlijke stukje Frankrijk aan de Middellandse Zee dat al sinds de 19de eeuw de place to be is voor de beau monde en een hele rist kunstenaars.

We maakten een tussenstop in Dijon. Sinds 2012 pakt de toeristische dienst daar uit met de slogan ‘A Dijon il n’y a pas de touristes’. Hiermee wil men de zogenaamde meerwaardezoeker aantrekken in plaats van de passanten en de dagjestoeristen. Bourgondië als volwaardige toeristische bestemming dus en niet als tussenstop op weg naar het zuiden of welke windrichting dan ook. Voor ons was het weliswaar toch een tussenstop, maar niet zomaar één. Geen chablis, mosterd of Kir Royal voor ons, maar wel de Mozesput en de praalgraven van Filips de Stoute en Jan Zonder Vrees. Naar die Mozesput, een meesterwerk van de Hollandse beeldhouwer Claus Sluter uit het begin van de 15de eeuw, moesten we wel even zoeken. Die staat niet te pronken in een museum of op het marktplein, maar aan de rand van de stad op de binnenkoer van een psychiatrisch ziekenhuis. De praalgraven zijn dan weer te vinden in het voormalige paleis van de Bourgondische hertogen, nu het Musée des Beaux-Arts. Die spaarden we op voor de tweede stop in Dijon op de terugreis.

En dan ging het met de zomerzon mee verder naar het zuiden. Vanuit het hotel in Valbonne zouden we de Azurenkust verkennen. Op zich was de tussenstop in Dijon niet zo onlogisch. Het was immers de in Dijon geboren politicus Stéphen Liégeard die in 1887 voor het eerst de naam ‘Côte d’Azur’ gebruikte en dit naar analogie met de benaming ‘Côte d’Or’ die aan zijn geboortestreek werd gegeven. Dat bruggetje van de in de herfst geelgekleurde wijngaarden van Bourgondië naar de strakblauwe Middellandse Zee namen we met veel plezier.

Onze eerste dag zetten we kunstzinnig in met Fernand Léger in Biot en Picasso in Antibes en Mougins. Fernand Léger verblufte ons met zijn magistrale, soms meters hoge kubistische werken. En waar voor die werken van Léger speciaal een museum was gebouwd, hadden de werken van Picasso een onderkomen gevonden in het middeleeuwse Château Grimaldi. Daar had de kunstenaar in 1946 een seizoen lang gewerkt, tot over zijn oren verliefd op de 40 jaar jongere Françoise Gilot. Dat leverde maar liefst 50 surrealistische werken op: schilderijen, maar ook keramiek en wandtapijten. Op één ervan zien we Picasso als een fluit spelende centaur en Françoise als een dansende nimf. Het moet er daar in de lente en zomer van 1946 vrolijk aan toe gegaan zijn tussen Pablo en Françoise!

En kunst is overal aan de Côte d’Azur. Er valt niet aan te ontsnappen. Ook niet op onze tweede dag in Saint-Paul-de-Vence en Vence waar we, na een bezoek aan de Fondation Maeght met het wonderlijke openlucht labyrint van Juan Miró, Jean-Michel Folon en Henri Matisse tegen het lijf liepen. Niet letterlijk uiteraard, want beide kunstenaars hebben al een poos het tijdelijke voor het eeuwige ingeruild, maar wel hun werk. Folon versierde de Chapelle des Pénitents Blancs in Saint-Paul en Matisse deed zowat vijftig jaar eerder hetzelfde met de Dominicanessenkapel in Vence, naar het schijnt in de ban van de vijftig jaar jongere verpleegster Monique die tot de orde was toegetreden. Wat is dat toch met die oude schilders en hun appetijt voor jonge meisjes! Hoe dan ook, het leverde een prachtig versierde kapel op. Des te opmerkelijker omdat Matisse eigenlijk atheïst was. Toen Monique hem toewierp dat hij desondanks toch door God moest zijn geïnspireerd, antwoordde Matisse gevat: “Je hebt gelijk, die God was ikzelf.”

Tijdens de lunch in Café de la Place in Saint-Paul sprong er een kastje in het oog dat discreet werd afgesloten met twee gordijntjes. Achter die gordijntjes gaan de blote billen van Fanny schuil. Het gebruik wil immers dat wie eerloos met nul punten verliest bij het jeu de boules die billen moet (of beter: mag) kussen. De oorsprong van dat bizarre gebruik is enigszins in nevelen gehuld. Een wulpse dienster zou eertijds zo veel medelijden met de verliezers hebben gehad, dat ze hun een pleziertje wou gunnen. “Si non è vero, è ben trovato” (als het niet waar is, is het toch goed gevonden), zeggen ze in het Italiaans.

Aan de Côte d’Azur kan je natuurlijk niet om Nice heen. De stad werkt al een aantal jaren aan haar elan als evenementenstad. En dat vertaalt zich in werken, véél werken en dus ook heel wat versmalde en afgesloten straten. Niettemin slaagde onze chauffeur Harm erin om ons vlakbij de Place Garibaldi te droppen. Vandaar maakten we, na de obligate koffiestop, een mooie wandeling door de heerlijk geurende en kleurende straatjes van de oude stad. Na de lunch met een frisse salade niçoise, ging ik met Willemijn en Doede de colline du château op, met de lift naar boven en weer met de trappen naar beneden. Precies de goede volgorde. De heerlijk verkoelende waterval bovenop de heuvel (en het uitzicht over de stad) en het ijsje van Fenocchio eens terug beneden, waren een meer dan verdiende beloning voor deze extra inspanning.

De volgende dag trokken we, in het spoor van Jean-Baptiste Grenouille (het hoofdpersonage uit ‘Het Parfum” van Patrick Süskind), naar Grasse. Dit kleine gezellige stadje ligt al wat hoger aan de voet van de Alpen en daar was het dus klimmen en dalen in de smalle bochtige straatjes geblazen. Maar ook dit klimwerk leverde een mooie beloning op: drie verloren gelopen werken van niemand minder dan Rubens in de kathedraal. En wie Grasse zegt, zegt parfum. We kozen voor de historische parfumfabriek van Fragonard, waar we werden ingewijd in de geheimen van het parfum maken. Het meest is het ‘parfumorgel’ bijgebleven. De ‘neus’, zoals de parfummaker wordt genoemd, zit daar achter een tafeltje met tientallen of zelfs honderden geurflesjes en componeert daar als was hij Mozart of Bach het ene parfum na het andere. In de parfumwereld wordt trouwens ook van ‘tonen’ gesproken en dat maakt de gelijkenis met muziek nog treffender. Met onze neuzen nog vol kamperfoelie, rozen en lavendel trokken we vervolgens naar het wijndomein Château de Crémat vlakbij Nice, deze keer om onze smaakpapillen te verwennen. Op de heuvels ten noorden van Nice worden de exclusieve Bellet wijnen gemaakt. Dit kleine wijngebied levert witte, rode en rosé wijnen op die kenners een aroma van linde en honing toedichten. Veel dichter bij de smaak van de Côte d’Azur kan je niet komen, als je het mij vraagt.

De laatste dag aan de Azurenkust moest een hoogtepunt (letterlijk dan) worden. En daarom trokken we naar Menton, de stad van de citroen, maar ook de stad waarvan men eind 19de eeuw beweerde dat de zachte zeelucht er heilzaam zou zijn voor longpatiënten. Helaas bleek dit slechts een fabeltje en vinden we vele van deze zieken van destijds nu terug op het kerkhof hoog boven de stad. Erg sprekend is het graf van de Poolse prinses die er 1912 overleed aan tuberculose, niet meer dan 27 jaar oud. Ze staat nu voor eeuwig op het punt om als een engel uit haar graf weg te vliegen over de groene heuvels die Menton omringen en misschien wel tot in Italië dat op enkele kilometers voorbij Menton begint. We nemen nog een kijkje in het bastion aan de haven waar Jean Cocteau in de jaren 1950 begon aan zijn eigen museum. Cocteau was een artistieke duizendpoot -schilder, keramist, dichter, regisseur en nog veel meer- die verspreid over de Côte d’Azur zijn bewonderenswaardige sporen heeft achtergelaten. Hij overleed een dag na Edith Piaf voor wie hij een warme vriendschap koesterde. Op de tonen van “Le Légionnaire” van Piaf rijden we via de Corniche naar de Trophée d’Auguste in La Turbie. Prominent torent hier dit Romeinse monument uit boven de kust. Het herinnert aan de veldslag van keizer Augustus tegen de Ligurische stammen in 13 voor Christus. Maar bovenal biedt deze plek een fenomenaal uitzicht over Monaco met zijn jachthaven, prinselijk paleis en vooral het befaamde casino dat eind 19de eeuw deze stadsstaat van één van de armste in één van de rijkste in Europa veranderde.

Op de terugtocht via Dijon genieten we nog na van de geuren, kleuren en smaken van de Côte d’Azur. En terwijl we ‘La Mer’ van Charles Trenet achter ons laten, smeden we alweer plannen voor een volgende reis. Plannen en dromen, wat is dat toch heerlijk!

La mer

Au ciel d'été confond

Ses blancs moutons

Avec les anges si purs

La mer

Bergère d'azur, infinie

Rhodos, parel aan de rand van Europa

Mon, 17 Jul 2023 09:42:35 GMT

De jaarlijkse vakantie met het gezin ging dit jaar naar het Griekse eiland Rhodos. Het was niet onze eerste vakantie richting Griekenland. In het verleden vierden we ook al eens vakantie op Corfu en in de Peloponnesos en Athene. Telkens weer waren we toen gecharmeerd door de typische Griekse gastvrijheid en nonchalance. En natuurlijk keken we ook weer uit naar die heerlijke Griekse gerechtjes die je voor een prik kan eten in één van de vele kleurrijk ingerichte restaurantjes met zicht op zee.

Op zo’n gezinsvakantie mag het allemaal wat meer ontspannen. We moeten niet van de ene bezienswaardigheid naar de andere hoppen en musea zijn al helemaal niet aan de orde met twee pubers erbij. Maar omdat stranden en zwembaden ook niet echt ons geliefde biotoop zijn, gaan we toch graag op verkenning. Een viertal papieren reisgidsen en de tips van de lokale bevolking bepalen de richting.

Een must op Rhodos is de gelijknamige hoofdstad. Het oude gedeelte is een wirwar van nauwe geplaveide straatjes omgeven door dikke wallen. De stad werd zo ontworpen door de Johannieters in de middeleeuwen en is nog zo goed als volledig intact gebleven. Hoog boven de stad torent het Paleis van de Grootmeesters boven de daken uit. Deze monumentale vesting van de Johannieters, een orde van hospitaalridders die later uitweken naar Malta, is begin 20ste eeuw gerestaureerd door de Italianen en biedt een eindeloze reeks mozaïeken en beelden in een even eindeloze reeks zalen. Na het bezoek aan dit prachtige paleis deden we de ‘monumentenroute’ die is uitgestippeld op een plannetje dat gratis en eenvoudig bij de toeristische dienst is af te halen. Het werd een heerlijke dwaaltocht door de middeleeuwse steegjes langs idyllische pleintjes, ruïnes van kerken en moskeeën en een ijswinkeltje dat al meermaals in de prijzen viel, maar waar nauwelijks een toerist te bespeuren valt. Net als bij vele andere trekpleisters volstaat het om de platgetreden paden -in dit geval een vijftal stegen vol souvenirwinkels en restaurantjes- te verlaten om van de ene verrassing in de andere te vallen en vooral om je alleen te wanen. Vlak voor we Rhodos stad waren binnengewandeld, zagen we de enorme cruiseschepen (tot maar liefst 12 verdiepingen hoog) in de haven liggen. Je kan je voorstellen welk mierennest dat geeft wanneer je al die passagiers in die enkele straatjes propt.

Hetzelfde fenomeen ervaarden we enkele dagen later op een trip naar het kleine buureiland Symi. Op dat onherbergzame eilandje is een op een bergflank in een baai gebouwd stadje de enige bezienswaardigheid. En het moet gezegd: het kleurrijke amalgaam van huizen in renaissancestijl biedt een meer dan fraai aanzicht. Ik besloot met mijn zoon Tibo de bergflank op te klimmen via de vaak overwoekerde en verbrokkelde trappen. Als bij toverslag waren alle medetoeristen verdwenen en kregen we een inkijk in lang vervallen huizen en een uitzicht om van te duizelen. Enkel de alom aanwezige katten gingen met ons mee.

We ontdekten op onze vele tochten op Rhodos nog heel wat kerkjes (met prachtige byzantijnse iconen en muurschilderingen), burchtruïnes, verlaten baaien en sfeervolle dorpspleintjes. Het meest bizarre was wel het oude hotel en het vakantiehuis op de top van de berg Profitis Ilias. Mussolini liet die daar in de jaren 1930 bouwen in Alpenstijl. Het plan was zelfs om dit gebied toe te voegen aan de Italiaanse regio Alto Adige (of: Zuid-Tirol). Een totaal van de pot gerukt idee, maar toch: we waanden ons daar hoog op die bergtop even in de Alpen. Enkel het uitzicht op de witte daken en de azuurblauwe Middellandse Zee brachten ons terug met de voeten -nou ja- op de grond.

Intussen zijn we alweer thuis. Op de radio horen we hoe een verschroeiende hittegolf lelijk huishoudt in Griekenland. Net op tijd ontsnapt! Op een koel terras in België dromen we alvast van de volgende gezinsreis. Yamas!

Weekendje weg in Normandië

Mon, 22 May 2023 16:03:45 GMT

Ik bracht het lange Hemelvaartweekend door in het land van de calvados, de cider en de camembert. Is het toeval dat die lekkernijen allemaal met een c beginnen, bedenk ik nu.. Wellicht wel.

Rouen baadde volop in de zon én in de middeleeuwen. De jaarlijkse Jeanne d’Arc feesten waren er volop aan de gang. We liepen er luitspelers, valkeniers, narren en ridders tegen het lijf. Ze leken wel naar daar geflitst met de teletijdmachine van professor Barabas. Op 30 mei 1431 werd Jeanne d’Arc hier op de Vieux Marché op de brandstapel gezet. Een groot kruis en een in 1979 herbouwde kerk midden op het plein herinneren aan deze misschien wel grootste vergissing uit de Franse geschiedenis. Je kan het hele proces van Jeanne in geuren en kleuren bijwonen in het mooi gerestaureerde deel van het aartsbisdom waar de ‘Maagd van Orléans’ destijds is veroordeeld. En Rouen heeft nog meer om je van je sokken te blazen: de majestueuze Notre-Dame kathedraal en de vele vakwerkhuizen bijvoorbeeld. Die laatste staan soms zo schots en scheef dat het lijkt of ze elk moment voor je neus kunnen instorten. Dé trots van de stad is echter de Grote Klok of de Gros-Horloge. Je loopt er zomaar onderdoor in een drukke winkelstraat. De klok werd in de 16de eeuw in renaissancestijl gebouwd en geeft niet enkel het uur weer maar ook de stand van de maan en de dag van de week. Niettemin verloren we de tijd uit het oog en werd het al snel later dan gedacht. Tijd om de gastronomie van Normandië te ontdekken in één van de talloze bistro’s en restaurants die Rouen rijk is.

De volgende dag maakten we kennis met een minder fraaie kant van toeristisch Normandië. We dachten de prachtige ‘falaises’ of rotskust in Étretrat te gaan bewonderen maar kwamen al snel in een ellenlange file terecht. Een cameraploeg was het ‘surtourisme’ in dit kleine stadje met slechts 1200 inwoners in beeld aan het brengen. Ze vroegen ons of we dit hadden verwacht. Heu nee, niet echt.. Het stadje dankt zijn aantrekkingskracht niet alleen aan de mooie krijtrotsen maar ook aan de Netflix serie ‘Lupin’ die zich deels daar afspeelt. Er komen soms tot maar liefst 15.000 bezoekers per dag toegestroomd. Dat is uiteraard veel te veel voor Corneel. Na een vruchteloze poging om een parkeerplek te bemachtigen op de overvolle parking aan de rand van het stadje besloten we wijselijk verder te rijden en ons geluk te gaan beproeven in het pittoreske havenstadje Honfleur. Hier konden we vlotjes de wagen kwijt en kuierden we heerlijk langs het gezellige haventje en door de ‘Jardin des personnalités’ langs de kust. Niet voor niets kwamen hier in de 19de en 20ste eeuw heel wat schilders wonen. Wij waren vooral onder de indruk van de houten kerk. Deze werd na de Honderdjarige Oorlog door scheepstimmerlui gebouwd.

Vlakbij Honfleur ligt Deauville, een mondaine badstad waar filmsterren uit de hele wereld kind aan huis zijn, te oordelen naar de eindeloze rij strandcabines die hun namen dragen. Het casino en de vele herenwoningen in Engelse cottage stijl bevestigen de standing die de stad geniet. Wij staken de brug over de Touques over om een hapje te eten in het wat minder chique Trouville aan de overkant.

In de tiende eeuw was de Franse koning de plundertochten van de Vikingen in zijn land harstsgrondig beu. Hij besloot hen een stuk land te schenken waar ze zich konden vestigen. Het verhaal wil dat hij eerst Vlaanderen aanbood, maar dat dat lapje grond de Noormannen te zompig en woest was en dat ze daarna ‘Normandië’ kregen aangeboden. Et voilà, dit verklaart meteen de naam van deze streek. Het hoofd van de Noormannen werd aldus hertog van Normandië en het was één van hen, ene Willem, die in 1066 het kanaal overstak om de kroon van Engeland op te eisen. Het avontuur van deze Willem de Veroveraar leest als een stripverhaal op het maar liefst 70 meter lange tapijt van Bayeux. Ik vond het grappig dat de bisschop van Bayeux, een halfbroer van Willem, meevocht in de strijd. Je kan hem op het tapijt herkennen aan zijn kaalgeschoren kruin en aan zijn knots. Als geestelijke mocht hij geen zwaard hanteren en bloed vergieten, maar iemand een stevige klap voor z’n kop verkopen, dat was geen enkel probleem. Van een bisschop met ballen gesproken!

En natuurlijk kan je in Normandië niet om de Tweede Wereldoorlog heen. Het Amerikaanse kerkhof in Bayeux met z’n honderden witte kruisen boezemt ontzag in. Ontzag voor al deze jongemannen, ontstellend velen nog niet eens 20 jaar oud, die in de junidagen van 1944 hun leven gaven om ons van het vreselijke nazisme te bevrijden.

Aan de kust in Arromanches liggen nog de resten van de kunstmatige haven die de geallieerden hier vlak na de invasie bouwden. Vandaag is het hier bovenop de parelmoerkleurige rotsen stil. De heuvels staan vol bloemen en de zee is prachtig groen en blauw. Ooit bulderden de kanonnen hier onophoudelijk en kleurde het water rood van het bloed.

In de vissershaven met de ronkende naam Port-en-Bessin-Huppain aten we een rijkelijk gevulde zeevruchtenschotel voor een zacht prijsje en zagen we de zon zakken in de zee.

Op onze laatste dag in Rouen bezochten we nog het Musée des Beaux-Arts. Het museum oogt wat oubollig, zeker als je het vergelijkt met het pas gerestaureerde Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen, maar het heeft wel iets en vooral: het is volledig gratis te bezoeken. Je kan er niet om de impressionisten als Monet, Renoir en Sisley en hun opvolgers heen, maar er hangt -verrassend- ook een Rubens en je vindt er enkele curiosa als een maquette van het pantheon in Rome, een Napolitaanse kerststal en een mooie collectie zakhorloges uit de 18de eeuw. Dat is wat ze noemen ‘eindigen in schoonheid’! Bij de bakker kochten we nog wat zoete zaligheden voor onderweg waarna we de 4 uur durende autorit naar huis terug aanvatten. En dat maakt Normandië zo aantrekkelijk: het is niet zo gek ver reizen vanuit België of Nederland en het heeft alles wat je van een vakantie verwacht: zee, natuur, schilderachtige steden en dorpjes en -last but not least- een heel palet delicatessen om de smaakpapillen te strelen. De zon kregen wij er voor niets bovenop.

Ronde van Vlaanderen

Mon, 15 May 2023 15:31:58 GMT

Tijdens onze reis door de Provence een jaar geleden maakte ik Marlies en René, de bezielers van De Klassieke Wereld (intussen verveld tot 'De Andere Wereld'), warm voor ons veelzijdig Vlaanderen. De meeste deelnemers aan de Provencereis waren wel al eens uit het hoge noorden van Nederland naar Vlaanderen afgezakt, maar ze waren toch nieuwsgierig naar de mooiste parels en lekkere geneugten van hun zuiderburen met dat gekke taaltje.

En op 6 mei was het dan zover. Hun Ronde van Vlaanderen ging van start in Antwerpen, waar ik hen popelend van enthousiasme opwachtte. Het Steen, de kathedraal, de Grote Markt, de Vlaeykensgang,.. Deze niet te evenaren klassiekers schotelde ik hen als opwarmertje voor. De volgende dag kregen ze als ontbijt een oorstrelende uitvoering van Tsjaikovski’s Manfredsymfonie door The Antwerp Symphony Orchestra in de Elisabethzaal. En omdat afwisseling van spijs doet eten, breidden we er in de namiddag een heuse proeverstocht aan. Dankzij de Elixir d’Anvers worden ze nu allen met gemak honderd! Bij chocolatier Michel werden dan weer de geheimen van de Belgische praline -of de ‘bonbon’ zoals ze in Nederland zeggen- ontsluierd. Een Bolleke of een Triple d’Anvers spoelde onze kelen weer schoon.

Op maandag ging het naar Mechelen. Daar waren de meesten nog niet eerder geweest. De mooie stadspaleizen, de Sint-Romboutskathedraal, de Kruidtuin,.. Het kon hen allemaal erg bekoren. Ook hier mocht een lokaal biertje niet ontbreken. De Gouden Carolus, de Maneblusser of het Hopsinjoorke sloten een stevige wandeling door de stad van Margrietje met stijl af.

De dag nadien was het de beurt aan de vurige stede Gent. De weergoden schotelden ons die dag helaas het onvervalste Belgische regenweer voor. Gewapend met paraplus en regenjassen verkenden we de Gentse binnenstad. Ook deze stad zit vol verrassende verhalen: over een middeleeuws steekspel op schaatsen, een kanon dat maar drie centimeter ver schoot en een vader die dankzij de borst van zijn dochter van de hongerdood werd gered. En geen bezoek aan de Arteveldestad zonder het Lam Gods te bewonderen natuurlijk. Dat kan tegenwoordig in ‘augmented reality’. Met een rare helm met bril op het hoofd treed je zo binnen in het atelier van Jan van Eyck.

In de namiddag stond een boottochtje op de Leie op het programma. Zouden we met al die paraplus onder die kleine bruggetjes door kunnen? Dat bleek geen enkel probleem te zijn. Als echte waterridders bestormden we het Gravensteen, de Rabottorens en nog heel wat andere monumenten aan de waterkant.

Na al dat stedengeweld was het tijd voor een mooi stukje Vlaamse natuur. En dat vonden we in de enige echte vogelluchthaven van Vlaanderen: het Zwin. Deze keer bleven de hemelsluizen gesloten en dat maakte de Zwinervaring helemaal af. We tuurden al dan niet met de verrekijker naar de ooievaarsnesten en de vele andere trek- en broedvogels in het natuurreservaat.

En nu we toch aan de kust waren, stoomden we meteen maar door naar de enige echte ‘koningin der badsteden’: Oostende. Hier geen kerken, kastelen en gildenhuizen, maar moderne ‘landschapskunst’. Dankzij The Crystal Ship zet Oostende zich al jaren op de kaart als openluchtmuseum voor streetart. We konden de meer dan zeventig werken helaas niet allemaal bekijken. Een kleine maar fijne selectie bracht ons naar het casino waar we de dag afsloten met een koffie of biertje op een zonnig terras op de zeedijk.

Nog één stad ontbrak op het programma. Die bewaarde ik voor het laatst. Brugge natuurlijk! De Reien, het Begijnhof, het Sint-Janshospitaal, de Burg, het belfort,.. Ogen en tijd te kort om al het moois in deze door Unesco geklasseerde binnenstad te bewonderen. En ook hier weer heel wat verhalen om van te snoepen, over onder meer watergeesten, langhalzen, Brugse zotten en mysterieuze torenspitsen. Brugge ‘die scone’ deed zijn bijnaam alle eer aan.

En aan alle mooie liedjes komt onverbiddelijk een einde. Zo ook, na zes avontuurlijke dagen, aan deze Ronde van Vlaanderen. Om in schoonheid te eindigen, had ik nog één kers op de taart in petto voor onze Nederlandse vrienden: het pas gerestaureerde Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen of kortweg het KMSKA. Met zijn 13.000 stuks heeft dit museum de grootste collectie kunstwerken van Vlaanderen in huis. Alleen al het gebouw zelf boezemt ontzag in. Nog volledig in de ban van de Madonna van Fouquet en de kleurrijke maskers van Ensor zwaaide ik onze noorderburen uit.

En terwijl ze de grens weer oversteken, galmt het liedje van Paul Van Vliet uit de luidsprekers van de autocar:

“En als ik weg wil zijn, ga ik naar Vlaanderen

Even weg van Holland en Vlaanderen is dichtbij

En als ik vrij wil zijn, ga ik naar Vlaanderen

Even weg van alle dingen, die ik thuis vaak moet verdringen

Nieuwe dagen, nieuwe nachten, open voor het onverwachte

Ik voel m' in Vlaandren zorgeloos, ik voel m' in Vlaanderen vrij.”

Dwars door Mechelen

Mon, 13 Mar 2023 11:02:40 GMT

Eerder op de week was een regenachtige en winderige dag voorspeld. En kijk: soms doen de weergoden tegendraads. Dit keer was dat in ons voordeel: het werd een droge en bij momenten zelfs zonnige namiddag. Ideaal om eropuit te trekken!

Plaats van afspraak was het station van Mechelen. Een erg uitnodigende plek is dat op dit moment niet want de hele stationsbuurt is een grote bouwwerf. Gelukkig zijn er op zo’n plekken altijd kleine oases, zoals de koffiebar aan de trappen naar spoor 8. Jammer genoeg had het noodlot voor drie mensen anders beslist: zij lagen ziek of geblesseerd in bed (of op een andere comfortabele plek). Ik mocht me dus uiteindelijk toch niet Jezus met zijn 12 volgzame apostelen wanen.

Met z’n tienen trokken we de binnenstad van Mechelen in. Met 400 beschermde stadsgezichten en -gebouwen moet Mechelen enkel Gent laten voorgaan in ons land. Onmogelijk om die allemaal op een namiddag te doen. Maar less is altijd more en dus deden we vrolijk aan cherry picking. Via de Kruidtuin ging het naar de volmolen en de Hanswijkbasiliek. We waanden ons even volders, stampend met de voeten op vers geweven wol in een bad met urine verdund water. In de basiliek gingen we op zoek naar het roodgele baldakijn, een miraculeus Mariabeeld en de herder met het knijpbrilletje.

Langs verborgen en weer opengelegde vlietjes en nog een majestueus Mariabeeld stootten we op Margaretha -Margrietje- van Oostenrijk en haar neefje Karel. Dankzij hen werd Mechelen vijfhonderd jaar geleden voor even de hoofdstad van de Lage Landen. Niet alleen Erasmus en Thomas Moore kwamen toen langs in Mechelen, ook een viertal kamelen en een paar ossen waren van de partij in de binnenstad.

Op een drafje ging het toen via de Grote Markt en het kleine en grote Opsinjoorke naar de Sint-Janskerk. Nog net op tijd om de prachtige Rubens daar te gaan bewonderen en nog wat na te praten in het Klapgat. Om propjes te schieten naar de blote billen van paters en nonnen die hun behoefte deden in het Groen Waterke hadden we geen tijd. We moesten nog even terug naar de kathedraal voor het verhaal van Sint-Rombouts en de maneblussers. De beiaard speelde intussen vrolijk ‘La ballade des gens heureux’. Dat kon geen toeval zijn!

Op naar de hippe Vismarkt dan maar. En wie kwamen we daar tegen? Een levensgrote paarse leeuw, de opa van Beethoven, Adam en Eva en -godzijdank- de verloren zoon. O ja, deze wandeling heette niet voor niets ‘verrassend Mechelen’.

Zwervend langs de Melaan kwamen we uiteindelijk bij het Groot Begijnhof. In 1985 deed paus Johannes-Paulus II ons dat al voor. De arme man had echter last van hoogwater en zegende er een nietsvermoedend toilet. Die plek is vandaag een bedevaartsoord voor (bij)gelovige fanaten van eau de toilette. Melanieke, het laatste Mechelse begijntje, maakte het nog net mee voor ze in 1993 op haar 97 het tijdelijke voor het eeuwige inruilde en het begijnhof begijnloos achterliet.

Geen hoogwater bij ons, maar wel grote dorst. Tijd om de wandeling af te sluiten met een schuimende Gouden Carolus in brouwerij Het Anker. Op die manier proefden we ook letterlijk van verrassend Mechelen. Gezondheid!

Valentijn

Mon, 13 Feb 2023 21:00:42 GMT

Al sinds jaar en dag vieren we op 14 februari Sint-Valentijn, de beschermheilige van de verliefden en geliefden. Maar wie was nu eigenlijk die fameuze Valentijn? Er zijn meerdere kandidaten voor de eer, maar het meest waarschijnlijk ging het om Valentinus van Terni, een bisschop uit de ‘early years’ die in het geheim verliefde stelletjes huwde. Het ging om koppeltjes waarvan de man soldaat was in het Romeinse leger. De keizer in Rome vond dat de liefde de soldaten week en dus minder vechtlustig maakte. Daarom verbood hij zijn soldaten om te huwen. Maar onze Valentinus deed dat dus wel in het geniep. Toen de keizer daar achter kwam, liet hij de arme man gevangen nemen en onthoofden. In de gevangenis vond Valentinus nog de tijd om verliefd te worden op de blinde dochter van zijn bewaker. Na zijn onthoofding kreeg ze postuum nog een briefje van hem met daarop de woorden ‘van je Valentijn’. Op slag kon het meisje weer zien. Zeg nog eens dat liefde blind maakt. Het omgekeerde blijkt waar!

Een mooi verhaal, maar is het werkelijk gebeurd? Laat het ons op zijn Italiaans zeggen: “si non è vero, è ben trovato”: is het niet waar, dan is het wel goed gevonden. Een beetje fantasie om de werkelijkheid te kruiden, kan geen kwaad. Het levert alleszins mooie verhalen op waar gidsen als ik van smullen.

Mag het met Valentijn eens wat meer zijn dan een diner bij kaarslicht en een ruiker bloemen, dan zijn er tal van romantische bestemmingen om met z’n tweetjes naartoe te trekken. Daar zijn heel wat lijstjes van. Elke zich respecterende reissite maakte er wel een. Plekken die steevast terugkomen, zijn Firenze, Verona, Venetië, Rome, Wenen, Parijs, Santorini en natuurlijk ook Brugge. Wat maakt die plekken nu zo romantisch? Er is geen wonderformule, maar een snuifje kunst, gezellige restaurantjes, vintage boetiekjes, smalle straatjes en een flinke scheut water en groen, doen zeker en vast wonderen. In heel wat van die steden vinden we ook iconische liefdesplekken zoals de brug der zuchten, het balkon van Romeo en Julia, Oia castle -een plek op Santorini waar je de mooiste zonsondergang ter wereld kan meemaken-, de Moulin Rouge of het Minnewater. Een stemmig hotelletje met bubbelbad en ontbijt op bed maakt het helemaal af.

En liefde gaat natuurlijk ook door de maag. In haar boek ‘Afrodite’ doorspekt de Chileense schrijfster Isabel Allende liefdesverhalen met recepten. De liefdesgodin Afrodite gaf haar naam aan een reeks ingrediënten die de zinnen zouden prikkelen en de liefde tot een ongekend hoogtepunt brengen. Sommige van die zogenaamde afrodisiaca moeten het van hun wat dubbelzinnig uitzicht hebben -denk aan oesters, perziken of asperges-, andere van hun zoete geur, zoals vanille, chocolade of rozemarijn. Met dit boek op het aanrecht kan je zelf bekokstoofde valentijnsdiner -en wat daarna volgt- dus niet meer stuk!

En dat liefde onsterfelijk is, beschrijft dit puntdicht met een wat donker randje:

Vamp(h)ier

In kwam je tegen op het kerkhof op een wolkenloze nacht

Je zei dat je eeuwen op me had gewacht

Terwijl een vleermuis onverhoeds voorbij schoot

Lachtte je je mooie lange tanden bloot

Nog diezelfde nacht doken we de koffer in

Je verslond me volledig, van teen tot kin

Ik kreeg maar geen genoeg van jou

Van je bleke huid en je volle rode lippen krijg ik nog steeds kou

Zie je me nog doodgraag?

Vraag je terwijl je sabbelt op mijn hals, heerlijk traag

Ja, zeg ik dan elke keer vastberaden, ik ga nog altijd graag op zwier

Met deze bloedmooie vamp hier!

Sinterklaas

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Mon, 05 Dec 2022 11:21:10 GMT

In deze kille en donkere tijd van het jaar kondigen zich, naar goede gewoonte, weer heel wat feestjes aan. Vorige week nog vierde ik nog mijn (intussen 51ste) verjaardag. Dat doe ik sinds mijn 30ste niet meer met veel vuurwerk en klaroengeschal, maar eerder discreet en met stille trom. Waardig ouder worden, noemen ze dat. Intussen duiken overal de kerstbomen, kerststallen, kerstmarkten, wintermarkten en bijhorende kleurrijke verlichting op. En dat ondanks de energiecrisis. Op sfeer en licht in donkere dagen moet -gelukkig maar- nog niet al te veel worden bespaard.

Tussen al die feesten door baant de goedheilig man zich met zijn witte ros een weg door het gure winterweer. Dat doet hij volgens de overlevering al meer dan achthonderd jaar. Hij doet dat niet alleen in ons land, maar ook in Nederland, Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland, tot zelfs in Oekraïne en Mexico. Hij doet het wel overal een beetje anders: zo laat hij zich in Oostenrijk vergezellen door een duivel, rijdt hij in Frankrijk op een ezel en komt hij in Tsjechië niet met de stoomboot, maar met een gouden touw rechtstreeks uit de hemel afgedaald. Die stoomboot en die pieten hebben wij te danken aan een zekere Jan Schenkman, een onderwijzer uit het 19de eeuwse Amsterdam. Hij schreef het boekje “Sint Nikolaas en zijn knecht” met daarin de eerste regels en noten van misschien wel het meest bekende sinterklaasliedje “Zie ginds komt de stoomboot”. Tot daarvoor was Sint Nicolaas eerder een onzichtbare weldoener, die niet alleen kinderen verwende, maar ook armen en trouwlustige dames. Die laatsten kregen een speculaaspop in de vorm van een man die hen een ‘vrijer’ schonk. Al die tradities en gebruiken gaan terug op de vele wonderverhalen die over bisschop Nicolaas van Myra de ronde deden sinds de vroege middeleeuwen. Het meest bekende is het verhaal waarin Nicolaas drie kinderen redde uit de pekelton waarin een schalkse herbergier hen, in mootjes gehakt, had verstopt. In een ander verhaal gooit Nicolaas munten door het raam. Die munten waren bedoeld als bruidsschat voor de drie knappe dochters van een arme man en kwamen per ongeluk terecht in hun schoenen die voor de haard stonden te drogen. Het was toen al een echte kapoen, onze Nicolaas.

Deze zomer ontdekte ik, tijdens mijn voorbereiding voor de ‘Recht door zee’ tentoonstelling in Sint-Niklaas, verhalen waarin Nicolaas schepen redt van de storm of waarin hij net een storm op zee doet ontstaan zodat een schip vol graan noodgedwongen moet aanmeren daar waar hongersnood woedt. Deze verhalen maken dat Nicolaas ook de patroonheilige van de schippers is. Wanneer je nog eens in Avignon op de beroemde brug bent, moet je maar eens een kijkje nemen in de kapel zowat halverwege. Die is namelijk gewijd aan onze heilige Nicolaas. Op de Rhône kwamen immers heel wat scheepjes voorbij. Nog beter is het om op 7,8 of 9 mei naar Bari in Zuid-Italië te reizen. Daar wordt Nicolaas dan uitgebreid gevierd als patroonheilige van de stad en beschermer van de vissers. In de basiliek van deze havenstad worden al sinds de elfde eeuw de beenderen van onze Nicolaas bewaard.

Je leest het: de heilige Nicolaas is een fascinerend en kleurrijk figuur die niet alleen de fantasie van kinderen maar ook van volwassenen prikkelt. En dat al vele eeuwen lang. Ik kijk al uit naar een rijkelijk met lekkers gevuld schoentje en hang alvast ook mijn sok klaar voor de goedlachse Amerikaanse neef van Sinterklaas die al met zijn arrenslee in het hoge Noorden staat te trappelen tot de sint weer is aangemeerd in Spanje met zijn stoomboot.

Herfst in Toscane

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Mon, 03 Oct 2022 12:45:32 GMT

Wie Toscane zegt, zegt: adembenemende landschappen, gezellige kunststeden, lekker eten en vooral veel zon. Dat laatste bleek deze laatste week van september flink tegen te vallen. Geteisterd door wolken, wind, regen en mist, concentreerden we ons dan maar vooral op die andere charmes van dit unieke stukje Italië.

Begin dit jaar hadden mijn vrouw en ik besloten om samen met een bevriend koppel naar een exclusieve bed en breakfast in Toscane te trekken. Een Vlaams koppel baat dit pareltje al zo’n twintig jaar lang uit. Ze renoveerden een honderd jaar oud palazzo, gelegen op een heuvel vlakbij Volterra en San Gimignano en verwennen daar hun gasten met het beste wat Toscane te bieden heeft. Toegegeven, er zijn minder mooie plekken en manieren om een twintigste huwelijksverjaardag te vieren.

Toscane is een lange aaneenschakeling van langgerekte heuvels, met cipressen, wijngaarden, olijfbomen en middeleeuws aandoende dorpjes en stadjes op de toppen. Denk daarbij de rode gloed van de opkomende of ondergaande zon en laag zwevende nevelslierten en je hebt de perfecte postkaart.

Een uitstekende manier om dit landschap te ontdekken, is een lange wandeling rondom het stadje San Gimignano. Dit stadje dat ooit 72 torens telde -waarvan er nu nog 14 over zijn- ligt in al zijn okerkleurige glorie op een heuvel. De torens waren destijds in de vroege middeleeuwen een uiting van macht en rijkdom. Invloedrijke families wedijverden om de hoogste en meest imposante toren. Sommige gidsen noemen het stadje dan ook het ‘Manhattan van de middeleeuwen’. Na onze wandeling bezochten we San Gimignano in de late namiddag, wanneer de grote hordes toeristen langzaam verdwijnen. We beklommen de Torre Grossa voor een adelaarszicht op het Toscaanse landschap en bewonderden de fresco’s in de kleine dom. Die prachtig bewaarde fresco’s vormen een stripverhaal met taferelen uit het Oude en Nieuwe Testament. En natuurlijk vormt het Laatste Oordeel het orgelpunt. Er werd niets aan de verbeelding overgelaten om de kerkgangers te wijzen op de verschrikkingen van de hel. Een ding is zeker: die ligt niet in Toscane.

Op andere dagen maakten we een stadswandeling door Siena en Lucca. Siena heeft een wat ruwer en robuuster karakter, Lucca is wat zachter en kleurrijker, wat meer vrouwelijk. Zou dat kunnen liggen aan de vele vintage winkeltjes met Italiaanse mode die de stad rijk is? In Siena lunchten we in een restaurant dat werd uitgebaat door een oud kampioen van de Palio. Dit is een wat bizarre paardenrace tussen de verschillende stadswijken of ‘contrades’ die elke zomer twee keer wordt gehouden op het schelpvormige Piazza del Campo. Elke wijk heeft een dier als symbool. En inderdaad: wie goed kijkt, ziet overal in de stad dolfijnen, schildpadden, neushoorns en slakken opduiken. Zo is Siena een stad zonder water maar wel met een hele dierentuin. Onze oud Palio strijder laat het racen al een hele tijd aan de jongere generatie over. Terwijl hij ons een mand vers geoogste porcini -eekhoorntjesbrood- toont, vertelt hij vol trots over deze oude traditie in zijn stad. Italianen zijn nu eenmaal geboren vertellers. Als gids smul ik daar graag van.

En over smullen gesproken: we hebben met volle teugen geproefd en genoten van de Toscaanse keuken. Het is een eenvoudige keuken die het niet moet hebben van ingewikkelde recepten, maar wel van verse en eerlijke producten: olijven, kazen, citrusvruchten, tomaten,.. De lijst is erg lang. Mijn favoriet is de ‘insalata caprese’. Ik at een verrassend lekkere versie in een klein restaurant vlakbij een tankstation. Een smeuïge burrata, mooie rijpe kerstomaatjes, goede olijfolie en balsamico en enkele blaadjes basilicum zorgden voor een feest in mijn mond.

En natuurlijk zijn er ook de prachtige wijnen: de Chianti Classico, de Brunello di Montalcino en alles wat daar tussen ligt. De sangiovesedruif maakt van al deze wijnen toppers. Mijn voorraadje voor de komende feestdagen ligt alvast te pronken in het wijnrek. Het zal een uitdaging worden om ze nog al die weken en maanden onaangeroerd te laten.

Terwijl we in de luchthaven van Pisa wachten op verlossend nieuws over onze terugvlucht, worden we het er roerend over eens: we moeten beslist nog eens terug naar Toscane. Voor de zon, voor die stadjes die we nog niet bezochten, voor die rit op een oude Vespa en voor nog veel meer lekkers!

Marseille: op het snijpunt tussen verleden en toekomst

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Wed, 27 Jul 2022 15:47:26 GMT

Marseille werd ruim 2600 jaar geleden gesticht door de Grieken en is daarmee de oudste Franse stad. Het is bovendien, met net geen miljoen inwoners, na Parijs de tweede grootste stad van Frankrijk. Als hoofdstad van de Provence mag Marseille niet op het lijstje ontbreken wanneer je de regio bezoekt. Ik koos voor een citytrip van vier dagen. Ideaal om deze unieke stad te proeven met alle zintuigen. Mijn vrouw en dochter mochten mee op voorwaarde dat ze kritisch waren. Dat lieten ze zich natuurlijk geen twee keer zeggen.

Marseille had tot nog niet zo lang geleden niet zo’n beste reputatie. Misdaad tierde er welig en het centrum stond te verloederen. Wie ooit The French Connection of recenter nog de Netflix serie Marseille zag, kent dat beeld ongetwijfeld. Wie houdt van romantische, netjes afgeborstelde steden, kan dus Marseille beter links laten liggen. Wie tegen een stootje kan, zal in Marseille haar of zijn gading zeker vinden. In 2013 was Marseille culturele hoofdstad van Europa en dat heeft de stadsvernieuwing een flinke boost gegeven. Straten en pleinen werden heraangelegd, gebouwen werden opgeknapt en nieuwe musea en wijken zagen het levenslicht. Welkom in la nouvelle Marseille! De armoede is wel nog niet volledig uit het straatbeeld verdwenen. Wij zagen best nog veel daklozen en bedelende moeders met jonge kinderen. Een eerder ongewoon beeld in de Provence, zo vlakbij mondaine steden als Cannes, Nice en Monaco.

Het kloppend hart van Marseille is na 2600 jaar nog altijd de Vieux Port. Rondom deze haven vol plezierjachten en vissersboten gonst het dag en nacht van het leven. De glazen luifel, een ontwerp van Norman Foster, geeft dat bruisende leven letterlijk glans. In de warme zomermaanden is het the place to be voor jong en hip volk, met bars waar luide muziek tot diep in de nacht weerklinkt. Nog iets eten om 11 uur ’s avonds? Geen probleem!

Lodewijk de Veertiende liet aan de ingang van de oude haven twee majestueuze forten bouwen. Het ene, het fort Saint-Jean, werd via een loopbrug verbonden met de zwarte kubus van het MUCEM, een geslaagd huwelijk. Iets verder, vlakbij de ferry en cruiseterminals, werden oude pakhuizen omgebouwd tot moderne winkelcentra. Het authentieke Marseille vind je dan weer in le Panier, een oude wijk vol smalle straatjes die vrolijk naar boven en beneden meanderen. Je waant je er zo in Napels of -met wat meer fantasie- in de Marollen. De erg kunstzinnige graffiti geeft de wijk kleur. Petanque fanaten kunnen er hun hart ophalen in La Boule Bleue. In deze winkel vind je alles voor een geslaagd jeu de boules: van ballen op maat tot meetlinten. Wij waren vooral gecharmeerd door de Place de Lenche. Op de plek van de oude Griekse agora kan je nu genieten van een hap of een drankje op één van de vele terrassen.

Waar je je ook bevindt in Marseille, overal zie je de Bonne Mère of de Notre-Dame de la garde uittorenen boven de stad. Bovenop de basiliek staat een gouden Mariabeeld van wel 9 meter hoog. Voor inwoners van Sint-Niklaas doet dit wellicht een belletje rinkelen. En inderdaad: de Onze-Lieve-Vrouw-van-Bijstand kerk in Sint-Niklaas werd gebouwd naar het model van de basiliek in Marseille. Alleen: in Marseille moet je er wel een stevige klim voor over hebben om ze van dichtbij of binnenin te bewonderen. De traditie wil dat spelers van Olympique Marseille er een kaars komen branden vlak voor elke belangrijke wedstrijd. Wie moeite doet om omhoog te kijken, ziet Maria ook op zowat elke straathoek opduiken. En dat doet dan weer erg denken aan Antwerpen.

Wij daalden na ons bezoek aan de Bonne Mère af via de residentiële buurt van Marseille om een welverdiende plons te doen in zee aan de Plage du Prophète. Zou de plaatselijke Mozes dat ook hebben gedaan voor hij de stenen tafelen voorlas aan zijn volgelingen?

Marseille ligt in de Provence en wie Provence zegt, zegt schilderkunst. In het kleine maar fijne Musée Cantini kan je werk van de meest bekende Provence schilders bewonderen. Picasso, Dufy, Cézanne en nog vele anderen laten er hun kleurrijke fantasie op je los. Wat verderop, in de prachtig gerestaureerde waterburcht van Longchamp, kan je zelfs een Rubens en enkele Bruegels bekijken. Wij hoefden er zelfs niet voor te betalen.

Marseille is een stad op mensenmaat. De meeste bezienswaardigheden kan je met goede stapschoenen te voet doen. Wie dat niet ziet zitten, kiest voor de metro. Dat deden wij om een ander iconisch monument te bezichtigen: de Cité Radieuse van Le Corbusier. Hij bouwde deze kubistische betonnen ‘stad in de stad’ op poten vlak na de tweede wereldoorlog met de bedoeling om zoveel mogelijke mensen snel een dak boven het hoofd te geven. Je kan in het gebouw de derde en vierde verdieping en het dakterras bezoeken. Op het dak krijg je een gratis panoramisch zicht op de stad, de zee en de heuvels eromheen. In het restaurant, waar je ook gewoon iets kan drinken, krijg je een idee van hoe een appartement er binnenin uitziet. Je waant je er in film uit de jaren 50 of 60. De Marseillanen waren destijds niet zo wild van Le Corbusier. Zijn flatgebouw kreeg al snel de bijnaam ‘maison du fada’ of ‘huis van de gek’. Nadien zijn er nog wel gekkere gebouwen in de stad neergepoot, als je het mij vraagt. Voetbalfanaten wippen even binnen in de fanshop van Olympique Marseille onder het Orange Vélodrome stadion, een staaltje van hedendaagse architectuur. Gentenaars zullen met wat verbeelding glimpen van de Ghelamco Arena herkennen.

Na vier dagen hadden wij nog niet alles gezien. Er waren nog een rist musea en delen van de stad waar we niet waren aan toegekomen. Dat is prima, want een reden om terug te keren naar deze vurige smeltkroes van culturen! Wie gaat mee?

Naar de Provence met De Klassieke Wereld

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Mon, 30 May 2022 09:04:23 GMT

Begin dit jaar zat er een bericht in mijn mailbox: een groep vrienden uit Groningen was op zoek naar een gids voor hun Provence reis in mei van dit jaar. De reis was door de coronapandemie al twee keer uitgesteld maar nu zou het er eindelijk van komen. Het ging om een groep vrienden die mekaar kenden via de universiteit van Groningen. Ze organiseren al meer dan 20 jaar cultuurreizen en waren dus allesbehalve aan hun proefstuk toe. Bezielers achter deze vriendengroep, die zich de welluidende naam “de Klassieke Wereld” heeft toegemeten, zijn Marlies, René en Henk.

Samen staken we een uitdagend programma in elkaar en maakten we de nodige praktische afspraken. Een week voor de reis maakte ik kennis met de sympathieke chauffeur Gerben.

Op 16 mei was het dan eindelijk zover: ik werd opgehaald aan het station van Luik door de groep die ’s morgens in het hoge noorden van Nederland was vertrokken. Op de autocar -of zullen we toch maar gewoon ‘bus’ zeggen- stelde ik me voor en begon ik vol enthousiasme aan mijn taak als gids. Via tussenstops in Nancy en Lyon belandden we op dag 3 eindelijk in de Provence. In het spoor van Willem de Zwijger streken we neer in Orange. Dit zou onze uitvalsbasis worden voor de volgende 6 dagen.

De groep was erg geïnteresseerd in de klassieke oudheid en in kunstgeschiedenis. Op dat vlak heeft de Provence heel wat te bieden. We bezochten de triomfboog en het theater in Orange, het Maison Carrée in Nîmes, de Pont du Gard, de bibliotheek van Petrarca in Fontaine-de-Vaucluse, de psychiatrische instelling in Saint-Rémy waar Vincent Van Gogh een jaar verbleef, de archeologische vindplaatsen in Vaison-La-Romaine en Glanum, het atelier van Paul Cézanne en nog veel meer. Voor mij persoonlijk was het drieluik ‘Het Brandend Braambos’ van Nicolas Froment in de kathedraal van Aix-en-Provence het hoogtepunt. Dit drieluik is enkel tussen Pasen en Pinksteren geopend en in die periode was ik er nog niet geweest. Dit werk is zowat het Lam Gods van de Provence. De verfijning en symboliek van dit 500 jaar oude schilderij wekken verwondering en verbazing op.

Ik zorgde af en toe ook eens voor een wat andere noot, met een beklimming van de Mont Ventoux, een spelletje petanque of een natuurwandeling in de Camargue. En natuurlijk mocht ook het culinaire niet ontbreken: een glaasje pastis of wijn op tijd en stond en de heerlijke geuren van de Provençaalse kruiden.

Bijzonder was ook dat we in Les-Saintes-Maries-de-la-Mer waren op de vooravond van het fameuze zigeunerfestival. Duizenden zigeuners van overal waren afgezakt naar het stadje aan de zee waar de Gipsy Kings ooit als straatmuzikanten hun carrière begonnen . In de kerk was het drummen om een glimp van ‘hun’ zwarte Sara op te vangen. Ze stond er omringd door honderden brandende kaarsen die de crypte in een oven hadden veranderd. De traditie wil dat de zigeuners dit beeld onder het nodige feestgedruis de zee indragen. En dat feestgedruis was op straat al volop aan de gang: overal was muziek te horen en werd er gegeten en gedronken.

Op de terugreis stopten we nog even in Metz om het Centre Pompidou -een ‘dépendance’ van het befaamde museum in Parijs- met een bezoek te vereren.

Deze allereerste reis als gids naar de Provence zal ik niet snel vergeten en dat bedoel ik in positieve zin. Ik leerde dat een goede samenwerking tussen organisator, gids en chauffeur dé smeerolie is voor een geslaagde reis. Ik ondervond dat een grote groep voortdurend samenhouden niet evident is. Buiten enkele akkefietjes als een aantal deelnemers die de verkeerde richting namen bij het kabelspoor in Lyon en een vergeten koffer, verliep alles niettemin prima. Bedankt Marlies, René, Henk en Gerben (en aan alle deelnemers) voor het vertrouwen!

Tulpen, chocolade en bier

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Sun, 24 Apr 2022 19:56:45 GMT

Tijdens een wandeling langs de Schelde in Antwerpen heb je ze allicht al zien liggen: de cruiseschepen. Sinds kort ontvangt de koekenstad ze in een gloednieuwe terminal met ‘tourist information center’ vlak naast het Steen, een grijs kubistisch gebouw dat als een puist aan het historische fort met zijn zandstenen torens is geplakt. Nu de coronapandemie zo stilaan op zijn laatste wankele benen verder zwalpt, vinden overzeese toeristen, vooral Amerikanen, de weg terug naar onze contreien. Wat ze bij ons ‘amazing’ en ‘great’ vinden zijn de tulpen, de historische gebouwen met hun schatten en, last but not least, onze Bourgondische cultuur. En natuurlijk zijn er gidsen nodig die hen naar dat alles de weg wijzen en het doorspekken met leuke verhalen: over Lange Wapper die werd weggejaagd door de vele Mariabeelden in Antwerpen, over de ‘stinkende rijken’ in de kathedraal of over dat kleine ventje dat ooit zijn gevoeg deed op de stoep van een heks en dat daarom als straf tot in de eeuwigheid op de hoek van een straat in Brussel moet blijven doen terwijl de halve wereld het op de gevoelige plaat vastlegt. Onderweg wordt geproefd van een rubio praline met champagne, van een elixir d’Anvers of, minder chic, van een pakje friet met mayonaise (ja: mayonaise en geen ketchup, beste Amerikanen!) of een in het glas wervelende Duvel.

Je kan me dus deze dagen makkelijk terugvinden in Antwerpen of Brussel met een ‘lollipop’ en een quiet vox microfoon op het hoofd, terwijl ik gevolgd word door een horde Amerikanen, Canadezen, Australiërs, Engelsen of een mix daarvan. Niet alleen mijn Engels, maar ook mijn kennis van de eigen vaderlandse geschiedenis zijn er de laatste weken sterk op vooruit gegaan. ‘Mijn’ toeristen zijn namelijk echt geïnteresseerd in ons land en stellen honderduit, soms confronterende vragen: waarvoor dienen die vensters op het dak van het stadhuis, welke soorten kant bestaan er in België, zijn die beelden van écht goud, waarom kozen jullie voor een koning en niet voor een president?

Af en toe mag ik zelf eens op het schip, in de chique pianobar, een ‘lecture’ komen geven over België. Die job moet worden geklaard in drie kwartier. Ik bied hierbij graag mijn excuses aan aan koning Albert I, aan Eddy Merckx, aan Kuifje, aan Pieter Bruegel, aan René Magritte en zelfs aan Hercule Poirot omdat ik hen slechts een paar oneerbiedige seconden lang vermeld. Ik doe dat uit eigen behoud, want houd ik me niet aan de vooropgestelde timing, dan vaart het schip uit en moet ik noodgedwongen terug naar huis zwemmen.

Het zijn dus drukke maar erg fijne en leerrijke tijden voor een kersvers gids als mij.

Als de Amerikanen terug vertrokken zullen zijn binnen enkele weken, lonken alweer nieuwe uitdagingen aan de einder: een Provence reis met een groep noorderburen en gidsen op een uitzonderlijke tentoonstelling over navigatie op zee door de eeuwen heen bijvoorbeeld. Gids is een erg veelzijdig beroep, dat is zeker. Ik weet nu al dat ik me de komende maanden niet zal vervelen!

Mochten jullie me missen, jullie zijn altijd welkom op de ‘Recht door zee’ expo in het SteM in Sint-Niklaas (van 4 juni tot 11 september) of tijdens een verrassende wandeling door de Marollen op zondag 19 juni. Ik van mijn kant kijk er al naar uit om jullie terug te zien!

Gestraft

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Fri, 25 Feb 2022 09:35:23 GMT

Keelpijn, een lichte hoest, een beetje snotteren,.. Wat vroeger een gewone verkoudheid heette, blijkt nu corona te zijn. Twee streepjes op de zelftest. Het venijn zit blijkbaar in de staart van de pandemie.

Een welgevuld weekend wordt plots een zee van tijd thuis op de bank samen met de kat. Het voelt aan als een straf. Geen etentjes met vrienden die ik al een hele tijd niet had gezien, geen uitstapje naar het museum, geen natuurwandeling. En dan mis ik ook nog de opleiding voor de nieuwe gidsen die straks hordes cruisetoeristen zullen rondleiden in onze mooiste Vlaamse steden.

Het virus heeft me mooi schaakmat gezet. Hoe kan ik daar alsnog het beste van maken? Misschien kan ik wat bijlezen. Of de zolder opruimen. Of luisteren naar een paar steengoede podcasts. De podcast heb ik nog maar enkele jaren geleden ontdekt. Iemand had me ‘De Bourgondiërs’ met Bart Van Loo aangeraden. Ik stond op het punt het vuistdikke boek aan te schaffen, maar de podcast was zo veel leuker. Bart Van Loo is een geboren verteller en de polyfone muziek maakte het helemaal af. Het was alsof ik zelf mee aanschoof tijdens een Bourgondisch feestmaal, alsof ik mee door de eindeloze bossen doolde met Filips De Goede, alsof ik de zieltogende Karel de Stoute zag sterven op het slagveld. Daarna heb ik nog heel wat andere podcasts ontdekt: over Bruegel, over Napoleon, over Leopold II. En ook enkele spannende misdaadverhalen. Even de wereld laten voor wat hij is, die hoofdtelefoon op je oren en een uur of wat volledig wegdromen. Ik kan het iedereen aanraden.

En terwijl ik verder mijmer over de Bourgondiërs en de etentjes die ik nu moet missen, welt een puntdicht in me op. Ik wil het jullie niet onthouden. Misschien ontlokt het jullie ook een onverhoopte glimlach in deze barre tijden..

Verdict

Ik hield van het goede leven

Van gezellig samenzijn en een feestje geven

Van een goed stukje vlees en een glaasje wijn of bier

Het bleef niet bij eentje, vaak zelfs niet bij vier

Mijn buikje begon op te bollen, hij zag het groot

Zwembandjes werden al snel een hele rubberboot

Ik besloot maar eens op de weegschaal te gaan staan

In de hoop dat de wijzer niet al te ver zou uitslaan

Die hoop was ijdel, mijn zelfbeeld alles behalve opgekrikt

Tien kilo extra was het harde verdict.

Op wandel met kunst

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Fri, 04 Feb 2022 15:42:17 GMT

Met Pieter Bruegel op 12 maart en Jean-Michel Folon op 24 april ga ik dit voorjaar de kunsttoer op. De manier waarop deze twee kunstenaars, de ene lang geleden in de zestiende eeuw, de andere nog maar recent in de twintigste, speelden met het landschap, vind ik erg boeiend. Pieter Bruegel wandelde het woelige Brussel uit en liet zich inspireren door het boerenleven in het Pajottenland. Jean-Michel Folon maakte beelden die enkel tot hun recht komen in een passende omgeving. Hij verwoordde het zo: “Ik geloof dat elk beeld een plek heeft die erop wacht, een volmaakte plek die erop wacht, want er bestaat een dialoog tussen het werk en de ruimte, tussen het werk en de bloemen, de planten, een tuin.” De fameuze koffer van Folon is niet gevuld met boeken of kleren, maar met het landschap waarin het staat: velden, bergen, torens, de zee.. Dat is nog eens kunst waar je schaamteloos los doorheen kan kijken!

Als gids kan je moeiteloos de brug slaan tussen kunst en landschap. Hoe ging zo’n boerenbruiloft er destijds aan toe? Staan dat kerkje en die molen op dat schilderij er nog altijd? En vanwaar komen die rotsen en bergen die Bruegel schilderde in een voor de rest oervlaams platteland?

Je laat mensen dingen ontdekken waar ze spontaan wellicht aan waren voorbijgelopen. Je gaat als het ware op stap met al hun zintuigen. Je neemt hen mee naar een kleurrijke muurschildering op die groezelige muur achter de hoek, naar dat verweerde beeldje hoog in de gevel van een gebouw. Of naar die geurige en smaakvolle pralines van die artisanale bakker in dat achterafstraatje. Kijken, proeven en ruiken en waarom ook niet: voelen. Zo is er overal veel verstopte en miskende kunst. Je hoeft het zeker niet alleen in eerder steriele musea en galerijen te gaan zoeken.

Ik heb het niet zo begrepen op gidsen of kunstkenners die werken van naaldje tot draadje analyseren. Dat zal je mij dus nooit horen doen. Ik laat het graag over aan de verbeelding van de deelnemers. Enkel wat achtergrond om het kunstwerk beter te kunnen plaatsen en begrijpen, moet volstaan. Geen saaie technische details of vakjargon, wel het verhaal erachter. “Grote kunst”, zo hoorde ik onlangs iemand zeggen op televisie, “laat zich niet uitleggen. Het behoudt zijn mysteries.”

Lang geleden, toen ik nog student Romaanse taal- en letterkunde was, deed ik eens een grappig experiment. We waren met de studentenvereniging naar Parijs getogen en bezochten daar het fameuze Centre Pompidou. In dat futuristische gebouw van Renzo Piano wacht een eindeloze collectie bijwijlen bizarre hedendaagse kunst op de nieuwsgierige en vooral verbeeldingrijke toeschouwer. Ik ging de uitdaging aan om als alternatieve gids -het moet toen al mijn roeping zijn geweest- alle werken uit te leggen als de onbevlekte ontvangenis. Ik wrong me door de vele bochten in de gangen van mijn fantasie en oogstte veel bijval en vooral de nodige hilariteit. Achteraf bekeken bewees deze studentengrap dat je kunst vooral niet al te serieus moet nemen. Zet je verbeelding aan het werk en geniet ervan. Misschien is dat ook wel dé manier om het leven op te vatten, dat kunstwerk waarvan we zelf het penseel -of de beitel, als je wil- vasthouden. Het lijkt erop dat de boeren op de schilderijen van Bruegel en de reiziger van Folon dit ook al hadden begrepen.

Een nieuw jaar

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Sun, 09 Jan 2022 13:58:16 GMT

De jaarwissel is intussen achter de rug. Voor sommigen verliep dat rustig en intiem of misschien wel ongemerkt. Voor anderen wat wilder, met de nodige danspasjes, champagne en -als het mocht- vuurwerk. En ongetwijfeld werden er weer heel wat plannen en goede voornemens gesmeed.

Ik begon het jaar met enkele dagen in de Ardennen. Met mijn echtgenote en tienerdochter boekte ik een paar nachten in een stemmig hotel, met een goed restaurant en een wellness gedeelte. De weergoden waren goed gemutst en trakteerden op een mooi sneeuwdek. Wie had dat verwacht na het bijna tropische jaareinde? Heerlijk: een lange wandeling in de in het wit gehulde natuur, even ontspannen in de sauna of de yacuzzi en daarna genieten van de kunsten van de kok met een goed glas wijn of een plaatselijk biertje. Dat was alvast één plan voor dit jaar dat ik meteen kon afvinken.

En ook al vind ik sneeuw in de winter wondermooi, toch kijk ik al volop uit naar de lange warme dagen van de lente en de zomer. Ik heb zo’n vaag vermoeden dat ik niet de enige ben. Met een bevriend echtpaar willen we in september richting Toscane. Daar baten landgenoten een bed and breakfast uit in een prachtig gerenoveerd kasteeltje. De foto’s op de website zien er veelbelovend uit! Ik zie ons nu al zitten op een zwoele nazomeravond aan het zwembad met een glas rode wijn, in de gloed van de langzaam ondergaande zon..

Ik wens mezelf en ieder van jullie een jaar vol zalige zomeravonden, onvergetelijke reizen groot of klein, liefde, vriendschap en vooral veel humor. Kortom: genieten van het leven! Dit puntdicht zet jullie meteen op het goede spoor:

Ambras

Ik leerde je die zomer kennen op een terras au bord de la mer

Je was bloedmooi maar had wat ze noemen ‘un mauvais caractère’

Je wou altijd je zin, maar je kreeg die niet toujours

Je werd dan boos en huilde: nu ben ik niet meer je grand amour

Soms gooide je ook met dingen tot ik riep: arrête!

Ik voel het nog want die ene keer raakte je keihard ma tête

Dat voortdurend geruzie, na een tijdje was het voor mij assez

Ik dacht toen: ik kan jou maar beter onmiddellijk oublier

Net op dat moment werd je weer poeslief en ontdooide als was je van glace

Je keek me weer dolverliefd aan en fluisterde: kom hier, que je t’embrasse.

Bij deze toch nog één wens: hopelijk kunnen we dit jaar -eindelijk!- de corona pandemie achter ons laten en weer zorgeloos knuffelen. Fingers crossed!

Kerstwandeling Belsele 18 december 2021

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Mon, 20 Dec 2021 11:02:05 GMT

Met 13 waren we afgelopen zaterdag, getooid met een fluo hesje en een kerstmuts, stevige wandelschoenen aan de voeten en zaklamp in de aanslag.

Het was typisch Belgisch kerstweer: frisjes en nevelig, maar droog gelukkig. De sneeuwvlokjes waarop ik stiekem had gehoopt waren niet op het appel. Het is van 2010 geleden dat we nog eens een witte kerst beleefden in ons land. Sinds de weermetingen begonnen in 1889 begonnen, is dit nog maar 10 keer voorgekomen, zo leert het KMI.

Het dorpsplein van Belsele lag er stil en verlaten bij. Ook de kerstmarkt gaf verstek. Corona gooide op het laatste moment nog roet in het eten.

We hielden halt bij de sobere kerststal bij de kerk. Daar vertelde ik enkele verrassende weetjes over onze eigen kersttradities. Over de kerstboom, die een spar is en geen den, en al bij de Romeinen en de Germanen een heilige boom was, symbool van vruchtbaarheid en vernieuwing. En waar vind je de grootste kerstboom ter wereld? Niet in Amerika, maar vlakbij Utrecht! Sinds 1992 wordt een 366,8 meter hoge zendmast daar in een reuzekerstboom omgetoverd. De Amerikanen hebben dan wel niet de grootse kerstboom, maar ze brachten ons na de tweede wereldoorlog wel de kalkoen. Dat forse beest, dat ook bij ons menige kerstmenu siert, komt oorspronkelijk uit India. De Fransen weten dat het best en daarom noemen zij dat beest ‘dinde’ (d’Inde). De Engelsen en de Amerikanen komen aardig in de buurt met hun ‘turkey’. En ook de kerstman hebben we aan de Amerikanen te danken, meer bepaald aan een reclamecampagne van Coca-Cola uit de jaren 30 van vorige eeuw. De Amerikanen baseerden hun kerstman dan weer op onze eigenste Sinterklaas. En zo is de (pool)cirkel rond..

Op het charmante Yvonnepleintje nestelden we ons op de bankjes onder de lindebomen. Hoe vieren ze kerstmis in andere landen in Europa? Waarom worden in Oost-Europa de borden niet afgeruimd na de kerstmaaltijd? En wie is toch die gekke figuur met de broek op de enkels die in Barcelona en omstreken in de kerststal is te vinden? In Ijsland woont een wrede reuzin in de bergen die met kerstmis haar 13 gulzige zonen op pad stuurt. Opletten daar dus voor de pottenlikker, de worstendief of de deursnuffelaar. Hij kan zomaar je keuken binnenglippen en je kerstmaaltijd verbrodden. In Tsjechië komen vrijgezellen dankzij hun schoenen te weten of ze het volgende jaar de liefde van hun leven zullen tegenkomen of niet..

Door veld en bos trokken we daarna verder naar de boskapel voor een stukje cake, een warme chocolademelk of iets stevigers en een kerstverhaal, over de kerstman die het arme en zieke meisje Leonie was vergeten en daarom rechtsomkeer maakte met zijn rendier en speciaal voor haar tweede kerstdag in het leven riep.

Een smalle veldwegel bracht ons bij een voorlaatste stop waar we zeeën en oceanen overstaken voor nog meer gekke kersttradities. Een groots lichtfestival nabij Atlanta bijvoorbeeld, zo groots dat je de auto nodig hebt om het volledig te doorkruisen. Eat that, Gent of Brugge! Of het ‘Festival de los rabanos’ in Oaxaca in Mexico waar radijsjes worden versneden tot kerstfiguren en andere helden. En hoe komt het dat de fastfood keten KFC in Japan zo’n gigantische omzet draait met kerstmis?

Een laatste kerstverhaal, over een spannende busrit op kerstavond, sloot de kerstwandeling in schoonheid af. Ik kan al niet wachten om dit volgend jaar nog eens over te doen, mét sneeuwvlokjes en gezellige kerstmarkt. Laat dat alvast één wens zijn voor volgend jaar. Zalig kerstfeest iedereen!

Wijn

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Mon, 29 Nov 2021 09:32:51 GMT

“Rode wijn, kom laat ons vrolijk zijn”, zong Bram Vermeulen destijds. Ook al was dat helemaal geen vrolijk liedje -het ging over een scheiding-, het staat als een paal boven water: van wijn worden we blij. Wijn doet denken aan gezellige momenten al dan niet aan de haard, aan feesten, aan lekker tafelen en -last but not least- aan vakantie. Een glaasje wit met een oestertje in Bretagne, een zonnige rosé op een terrasje in Nice of een mooie donkere sangiovese in Toscane, het doet ons wegdromen naar vervlogen of nog te plannen vakanties..

Voor een gids is wijn ‘gefundenes fressen’ (of beter: ‘trinken’). Het is altijd leuk om een bezoek te brengen aan een wijndomein of een wijnwinkel en achter wijn zit ook dikwijls een verhaal, zoals dat van paus Johannes XII die zo verzot was op wijn -en dat was heus niet alleen fletse miswijn- dat hij zijn eigen wijnstokken plantte in wat nu het prestigieuze dorpje Châteauneuf-du-pape is. Maar er zijn ook de ‘kleinere’ verhalen van kleine wijnbouwers die na jaren proberen en mislukken eindelijk die ene speciale wijn hebben gemaakt. En wie weet dat er ook een flesje wijn meeging met de Apollo 11 in 1969?

De vraag die altijd terugkomt is: wat is goede wijn? Om dat te weten, loont het de moeite om wat achtergrondkennis te hebben, over druivenrassen, over wijnstreken of over hoe wijn precies wordt gemaakt. Daarom schreef ik me in voor een stoomcursus ‘starten met wijn’. Veel aandacht in die cursus gaat naar het beoordelen van wijn: kijken, ruiken, proeven. En vóór jullie denken dat dat eindigt in een Romeins bacchanaal: er staat een spuwemmer ter beschikking. Het ruiken blijkt het moeilijkste onderdeel: hoe ruikt in godsnaam een kweepeer of een jasmijnbloesem? En hoe komt die geur van natte herfstbladeren of schoenzool in dat glas? Ik vergelijk het graag met wolken kijken: ieder ziet er iets anders in en altijd is het juist. Op verbeelding staat geen rem en dat is maar goed ook! Wijn is dus geen exacte en al zeker geen droge wetenschap, het is de kunst van de verbeelding en van het genieten. Wit wijntje?

Boeken

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Fri, 05 Nov 2021 16:41:04 GMT

De Boekenbeurs is dood. Leve Boektopia en Lees! Ik was sinds jaar en dag een trouw bezoeker van het jaarlijkse boekenfeest in Antwerpen. En ook op heel wat andere plekken geef ik graag toe aan de verleiding om een boekenwinkel, klein of groot, oud en vergeeld of gloednieuw, binnen te stappen en te snuisteren tussen al het leesvoer. En altijd wel kom ik minstens één boek tegen dat ik de moeite vind om mee naar huis te nemen. Reisboeken behoren natuurlijk tot mijn favorieten, liefst over ongewone plekken, met leuke verhalen en met foto’s om te watertanden. Intussen heb ik er al heel wat dozen en schappen mee kunnen vullen. Geen plek bij mij thuis of er schuilt een boek.

En het bleef al die tijd niet alleen bij lezen. Geregeld neem ik de pen ter hand en waag ik me aan een eigen stukje literatuur. Mijn favoriet is het puntdicht, een kort gedicht op rijm met een -soms dubbelzinnige- twist. Ik schrijf ze graag tijdens lange treinreizen of busritten, of op een dood moment ergens in een wachtzaal of op een zonovergoten terras. Bij deze beloof ik jullie, mijn trouwe bloglezers, dat ik er af en toe eens eentje zal trakteren. Bij deze!

City trap

In Wenen heb ik geen traan gelaten

In Porto vond ik enkel bier in de vaten

In Moskou had ik het de hele tijd warm

En in Reykjavik was iedereen arm

In Lyon was nergens een leeuw te bespeuren

In Ma-drid en in Pa-rijs waren geen ouders om mijn doen en laten af te keuren

In Istanboel heb ik met niemand ruzie gekregen

In Oslo kwam ik nergens een rund tegen

In Boedapest werd niet gespot met een Indiase god

En in Nice werd ik gespaard van rondvliegend snot

In Zagreb werd geen enkel plankje versneden

En in Zürich at ik enkel zoetigheden

Ik denk dat ik maar eens klacht ga indienen

Tegen al die steden die hun naam niet verdienen.

Uit de startblokken

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Sat, 30 Oct 2021 10:57:12 GMT

Intussen ben ik bijna een maand gestart als reisleider en gids ‘in bijberoep’. Tijd voor een allereerste jubileum en een glaasje champagne!

Ik koos voor deze formule omdat ik het vooral blijf beschouwen als een hobby. Het moet dan ook leuk en ontspannen blijven. Geen dwang of stress aan mijn lijf. Plezier en enthousiasme is wat ik wil blijven uitstralen.

Bij starten met een eigen zaak, hoe bescheiden ook, komt heel wat kijken: een ondernemingsnummer aanvragen, beslissen of je al dan niet met BTW werkt, een boekhouding bijhouden, een website ontwerpen en -last but not least- op zoek gaan naar opdrachten of ‘klanten’. Het leuke is dat je alles zelf in de hand neemt. Niemand zegt hoe en wanneer je wat moet doen. Ik was wel in de wolken over het advies en de hulp die ik kreeg via het ondernemersloket. Een ervaren ondernemer overliep geduldig met mij mijn plannen, gaf me wat tips en tricks en een schouderklopje. Volgens hem kan het niet misgaan. Ik geloof hem wat graag.

En ook al beslis je als zelfstandige alles zelf, toch vis je voortdurend naar feedback, bij familie, vrienden en collega’s. Je krijgt het vaak ook ongevraagd maar goedbedoeld natuurlijk. Een vriend van mijn echtgenote en mijn zoon haalden nog wat bugs uit mijn website, iemand gaf de suggestie van een nieuwsbrief en vanmorgen nog, op deze druilerige dag, opperde mijn goede vriend Tom dat ik misschien paraplu’s met mijn bedrijfsnaam op kon laten maken. Dat zou nog eens een marketingstunt zijn! Een goede ondernemer is een eigenzinnige doener, maar gebruikt ook zijn antennes en blijft schaven als de beste timmerman aan zijn ‘product’.

Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. In deze branche is corona, net zoals in vele andere, een mogelijke stoorzender. Het nieuws van de vierde golf, die blijkbaar harder dan verwacht toeslaat deze dagen, is dan ook geen opsteker. Hopelijk blijft de toeristische sector gevrijwaard van beperkende maatregelen.

De zoektocht naar opdrachten verloopt tot nu toe vrij hoopvol. Enkele toeristische diensten en een museum in mijn buurt kunnen nog een extra gids gebruiken. En met wat geluk mag ik volgend jaar eens een reis begeleiden naar de Provence en de Côte d’Azur, de regio die ik de voorbije maanden en jaren tot mijn ‘lief’ heb gemaakt. Blijkt dat heel wat gidsen ver voorbij de pensioenleeftijd zijn en dat een jonge, net geen vijftigjarige gids als geroepen komt. Het streelt mijn ijdelheid. Mijn sterk uitgedunde grijze haren worden plots weer de weelderige blonde lokken van weleer, golvend in een frisse bries.

En zo timmer ik rustig maar vastberaden verder aan mijn ‘hobby’. Ze mag gerust uit de hand lopen, zolang het plezant blijft voor mij maar ook voor al wie er met mij opuit trekt. Er is trouwens nog plaats op 20 november voor de ontbijtwandeling in Sint-Niklaas. Ik kijk er al naar uit ook jou te verwelkomen op een ongetwijfeld stralende herfstdag.

De reünie

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Fri, 22 Oct 2021 09:50:24 GMT

Op 4 september 2021 legden we met z’n acht ons eindexamen af bij Syntra. Acht gedreven, sympathieke reisleiders en gidsen ‘in spe’. Dat eindexamen, de ‘C proef’ genoemd, keken we met veel spanning -zowel gezonde als minder gezonde- tegemoet.

In het eerste jaar van de opleiding was ons opgedragen ‘een lief’ te kiezen. Met verbazing keken we onze docent aan. Een lief? We zaten toch wel degelijk in de opleiding reisleider en niet in een zelfhelpgroep voor wanhopige alleenstaanden? De docent stelde ons gerust: met dat lief werd een regio, stad of land in Europa bedoeld waar we ons de komende twee jaar met passie in zouden vastbijten. Op het eindexamen zou dan getest worden hoe goed we dat lief kenden. Kenden we haar of zijn kwaliteiten, de gevoelige plekjes en de eventuele minpuntjes? Maar vooral: hoe verliefd waren we op dat lief geworden? Ik koos voor de Provence, anderen voor Kroatië, Cyprus, Ijsland, Catalonië, Tirol, de Cotswolds en -waarom gaan we het altijd zo ver zoeken- Wallonië en Zuid-Nederland. Tijdens opdrachten lichtten we af en toe al eens een tipje van de bruidssluier met een heerlijk gerechtje uit onze streek of land of een merkwaardig verhaal of monument.

Wat ik vooral leerde, is dat een goede reisleider/gids niet noodzakelijk dat lief van binnen en van buiten moet kennen. Zij of hij moet er vooral met passie over kunnen vertellen en, om de relatie spannend te houden, af en toe ook nog eens een nieuw kantje ontdekken. In die overtuiging legden we alle acht onze eindproef af.

Nu, meer dan een maand later, hadden we afgesproken om bij een hap en een glas mekaar nog eens terug te zien. Dat deed deugd, want wij waren de eerste lichting reisleiders/gidsen die meer dan een jaar online lessen hadden gevolgd. Enkel de EHBO lessen en de proefreizen waren -mits de nodige voorzorgsmaatregelen- live geweest. Een stevige handdruk, een kus, het was even wennen. Het werd een gezellige avond vol herinneringen, grappen en toekomstplannen. Reizen is ook ontmoeten en ontspannen. Als reisleiders en gidsen geven we graag het voorbeeld.

Ik ben vooral blij dat ik deze toffe collega’s en vrienden heb leren kennen. Ik wens hen allen veel succes en plezier en hoop dat we mekaar nog vaak zullen terugzien en niet enkel tijdens een toevallig gezamenlijke gidsbeurt.

De geboorte

bart.reel@outlook.be (Bart Reel) — Mon, 11 Oct 2021 14:15:16 GMT

Ieder die kinderen heeft, weet het: een naam kiezen is aartsmoeilijk. Het moet goed klinken, makkelijk te spellen zijn, niet dubbelzinnig of bespottelijk en ook nog origineel. Heel wat criteria om aan te voldoen. En ook al is een eigen bedrijfje geen kind van vlees en bloed, ook hier gelden diezelfde criteria.

Ik had dus al een lijstje gemaakt met mogelijke namen, maar net zo snel als een naam op papier stond, ging er weer een streep door. Niet origineel genoeg, te lang, te vergezocht,..

Tijdens een lange natte wandeling voorjaar 2021 in de Ardennen, op een minst verwacht moment -ik denk dat ik net een zompig pad door een bos aan het doorploeteren was- schoot het me plots te binnen: Eropuit! Ik zag het als een ‘droedel’, een letterpuzzel waarbij letters op, over en in elkaar worden geschoven om zo een woord te vormen. In dit geval: een R die bovenop het woord ‘uit’ stond: ‘R op uit’ dus.. Ik zou de droedel in een ruit zetten, want dat woord stond er letterlijk. Die ruit stond dan meteen symbool voor het venster op de wereld dat je krijgt tijdens uitstappen en reizen. De R is de enige letter die én in mijn voornaam én in mijn achternaam voorkomt. Voilà ik had mijn naam en meteen ook mijn logo! Ik liet het zien aan mijn vrouw, aan enkele vrienden en collega’s en ze vonden het allemaal knap, duidelijk en goed gevonden. Enkel mijn veertienjarige dochter vond het maar niets, maar dat vind ze van zowat alles behalve van chocolade, shoppen en Netflix kijken.

Over het logo begon ik achteraf weer te twijfelen. Is het toch niet te vergezocht? En die ruit: die was zo hoekig. Ik wou liever een wat meer beweeglijk en speels logo. En toen pas zag ik ook die ‘puit’, een kikker in mijn dialect. Het is misschien niet de grootste knapperd in de dierenwereld, maar hij is wel avontuurlijk. Voelt zich thuis in het water, maar ook daarbuiten. Gaat geregeld op stap op zoek naar eten en gezelschap. Springt rond alsof hij altijd vol energie en vreugde zit. Dat zijn precies de eigenschappen die een echte avonturier ook heeft, niet? En daar was dus de springende kikker of ‘de puit’ en het rondere, meer eenvoudige logo. Ik hoop dat jullie het ook mooi vinden en vooral dat jullie er zin van krijgen om er eens uit te springen: de wijde, spannende wereld in, R-opuit!